Maar het leven gaat ook zonder steltkluutjes verder en ik genoot niet minder van mijn vogelwandelingen. Op een late vrijdagmiddag ging ik dan nog maar even naar de Waverhoek, om nog even te vogelen en een rondje te lopen. Verrekijker en telescoop mee. Even geen zin in de toch wel zware fotocamera die ik ook vaak meesjouw, dus die liet ik thuis. Bij de Waverhoek eerst even aan het begin stilgestaan en rondgekeken wat er zoal zat. Veel grutto’s weer. Ook tureluurs, kievitten, kluten, lepelaars, een groenpootruiter, verschillende meeuwtjes en een zwarte stern, een bontbekje….. Ook de diverse eenden lieten zich mooi zien. Ik wandelde nog een stukje verder, zette de scope met statief nog eens neer en nogmaals keek ik naar het einde van de plas, richting de dijk. Er was helemaal niks te zien en een beetje verveeld scande ik nog maar een keer van links naar rechts.
WAT?!
Ik knipperde vertwijfeld met mijn ogen; een paar lange, slanke benen wandelden elegant door mijn beeld. Daarboven een wit lijfje met zwarte vleugels en een komisch wit rond bolletje met daaruit een lang recht zwart snaveltje. De vogel die perfect model kan staan voor een kindertekening. Ik knipperde nog eens flink met m’n ogen en keek nog een keer. Maar het was echt waar. Daar, recht tegenover mij aan het einde van de plas liepen twee steltkluten! Nadat mijn hartslag weer gezakt was tot de normale waarde, kon ik ze zelfs als paartje determineren en ik genoot vervolgens van deze onverwachte foeragerende wondertjes. Ik kon m’n geluk niet op. Eindelijk mijn eerste steltkluten en helemaal zelf ontdekt. Het enige wat ik jammer vond is dat er helemaal niemand in de buurt was om mijn vreugde mee te delen, en misschien ook wel een beetje dat ik de camera thuis had gelaten.
Maar vanaf die dag hebben de steltkluutjes definitief een plek veroverd in mijn favoriete-vogel-top-tien, misschien zelfs wel de eerste plek……

In het dorp heeft een meerkoeten echtpaar een nest gebouwd onder een kunstwerk in het water. Normaal gesproken sproeit er water uit het kunstwerk (door mijn lief omgedoopt tot “eenden-carwash”) maar aangezien de begeleidende tekst over water helaas door vandalisme is gesloopt, is de sproeier (tijdelijk) stil gezet. Of misschien ook wel uit compassie voor de broedende meerkoeten.

Tot mijn verbazing kropen er al jongen onder de moeder vandaan gisteren toen ik ging kijken. Volgens mij best vroeg, al die kuikentjes. Ik kreeg er 3 te zien en ze zijn ook lief, klein en schattig én hongerig. Overigens vind ik ze niet bepaald mooi met die kale kopjes en veel te grote poten. Maar kleurrijk zijn ze wel en dat vind ik verbazend als je dat vergelijkt met de volwassen exemplaren die alleen maar zwart met wit zijn.

Terwijl de moeder af en toe boos blies naar te dichtbij komende bezoekers, zocht pa het water af naar eten voor vrouw en kinderen. Zorgzame dieren zijn het. Het mannetje zwom af en aan met lekkere hapjes, die hij liefdevol aan zijn vrouw kwam oversnavelen. Zowel moeder als vader gaven vervolgens ook kleine beetjes eten aan het rondwriemelende grut. Soms won de kou het echter nog wel van de honger, en kropen de kleintjes weer lekker onder moeders veren en warme buik.

Ik heb in elk geval de komende tijd iets om regelmatig te gaan bekijken.

Vogels inspireren. De afgelopen maanden werd ik meer dan eens verrast door deze bijzondere wezentjes. De herfst en de winter blijken zich uitstekend te lenen voor vogelkijken. Ik was er verbaasd over. Vorig voorjaar, tijdens de cursus “vogels herkennen aan hun geluid”, werd min of meer gesteld dat de lente de beste “vogeltijd” is. Overigens zal dat voor wat betreft de zang natuurlijk ook zo zijn, maar om te kijken gaat mijn voorkeur uit naar de herfst en de winter. Geen of weinig bladeren aan de bomen en dus minder verstop mogelijkheden voor die vliegensvlugge vogeltjes, die je meestal net te laat vanuit je ooghoek voorbij ziet schieten, en er is minder eten. Dus maak je als vogelvriendin dankbaar gebruik van voedertafels, voederautomaatjes, voederhuisjes etc., al dan niet zelf gemaakt om al die hongerige vogelbuikjes te kunnen vullen. En dat werkt, want daar komt een groot aantal van die prachtige maar ó zo hongerige wezentjes namelijk maar wat graag op af. En die prachtige kleurrijke hongerige wezentjes zijn daardoor beter en langer te bewonderen. Overigens, voordat ik van een tikje sadisme word beschuldigd, voeren we natuurlijk in de eerste plaats om de vogels de moeilijke tijd van het jaar door te helpen.
Onze tuin, zowel die in Nederland als de tuin in Tsjechië, biedt dan ook het nodige aan voeder mogelijkheden. Vetbollen, vogelhuisjes met zaad, kaas, brood, voederautomaatjes, trosgierst, walnoten… bij ons in de tuin kun je het allemaal vinden. Vooral de tuin en het balkon in Tsjechië zorgen dankzij ons vogelvoeraanbod voor een prachtig kleuren- en bewegingspel.
Een voedertafel, gemaakt van een omgekeerde ton met daarop een kabelhaspel doet perfect dienst voor de vogels die liever niet zo dicht bij het huis komen: de goudvink, de groenling, de heggemus en de ringmusjes. Maar ook voor de minder schuwe vogels, zoals de roodborst, de pimpelmees, de boomklever en de koolmees doet de tafel goed dienst. Een bont schouwspel van geel naar groen, via oranje naar rood, van beige, bruin en grijs en blauw, kleurt het pallet van onze voedertafel. Het blauw is van het pimpelmeesje, van zijn “petje” en van de rand van zijn vleugeltjes. En het steekt prachtig af tegen zijn gele borst en buik. Hemelsblauw en zonnegeel. Het pimpelmeesje heeft mij in z’n ban. Pimpelmeesjes zijn dol op walnoten en die hebben wij in overvloed. Daarnaast zijn ook boomklevers en koolmezen walnotenliefhebbers. Al dat moois vliegt af en aan. Maar geen vogel is zo sierlijk in z’n bewegingen als het pimpelmeesje. Zo klein, zo aaibaar maar bovenal zijn het vliegende kunstenaars. Een balletvoorstelling in de lucht lijkt het wel. Een wervelende dans in blauw en geel. Van laag naar hoog via even stilhangen weer terug naar omlaag. Volkomen in balans buitelen en swingen ze door de lucht, door mijn tuin, langs mijn raam. Ze laten me uren kijken en fotograferen, bewonderen en verwonderen.
Zo’n klein vogeltje, zo’n groot plezier.

Gedurende de maanden van vogels kijken kwam ik er achter dat ik bepaalde vogels menselijke eigenaardigheden toedichtte. Zo vind ik spechten altijd komisch. Er zijn vogels met een vrolijk gezicht, lieve vogeltjes, domme vogeltjes en ga zo maar door. Misschien ben ik wel de enige die zo denkt, en denkt iedereen die dit leest dat ik gek ben…
Maar, in elk geval, voor mij is het zo. En zo vind ik dus ook dat er een chagrijnige vogel is: de blauwe reiger. En dat is dan ook nog eens een heel grote chagrijn, wat echt over het hoofd zien doe je hem niet. Zo ook vandaag tijdens een wandeling door de bosdijk. Er huist daar een reigerkolonie en dus zie je er altijd wel één of meerdere. Vandaag zat er een reiger op een hek in een weiland. Eén poot opgetrokken (het was ook best koud) in zijn veren en zijn kop diep tussen zijn schouders getrokken. Met een boosaardig oog loerde hij naar het slootje onder hem. Ik nam een foto en zoomde nog eens goed in op zijn kop. Tjonge, wat kijkt die chagrijnig, dacht ik. Een echte chagreiger. Ik kan het natuurlijk helemaal mis hebben. Misschien zijn ze wel ontzettend lief, gezellig en sociaal maar ik heb zo mijn twijfels als ik ze hoor krijsen.
Gelukkig voor de blauwe reiger is er niets veranderlijker dan de mens, en zijn er momenten dat ik spontaan van gedachten verander. Zoals toen ik de reiger fotografeerde die met zijn tenen achter zijn “oor” aan het krabben was. Dan is hij ineens grappig. Of zoals vorige week toen de herfstzon over de weilanden scheen en de lucht erboven diepblauw was. Toen zag ik zijn spierwitte nichtje de grote zilverreiger opvliegen. Deze witte schoonheid met haar lange slanke hals en langzame vleugelslagen betoverde even de lucht. Haar sneeuwwitte vleugels weerkaatsten de zon terwijl ze in stilte wegvloog. Schoonheid ten top. Opstijgend uit een fris groen weiland bezorgde zij me een moment van vreugde. Mijn eerste grote zilverreiger op een prachtige herfstdag.