LOGBOEK 2005

 

Februari 2005

Zaterdag 12 februari vertrokken we 's ochtends om een uur of 8. Qua bagage viel het mee want we hadden de ski's etc. de afgelopen keer achtergelaten in Tsjechië. Wel hadden we weer, dit keer voor één van onze dorpsgenoten, een stapel lišty (dunne plintjes) die wat onhandig in de auto gepropt waren. Het was vanaf 's ochtends hopeloos weer en we waren al doorweekt voordat we vertrokken want de auto moest in de stromende regen ingepakt worden. Onderweg hadden we regen, wind en nog meer regen. Een stop in de buurt van Kassel gemaakt en daar even lekker koffie en warme chocolademelk gedronken en vervolgens in één keer doorgereden naar Tsjechië. Om een uur of 4 waren we bij grensovergang Pomezi en een kwartier later bij de supermarkt in Cheb waar we de benodigde dingen haalden om het weekend verder mee door te komen. Ik heb toen meteen 2 Tsjechische CD's gekocht die ik graag wilde hebben. Vervolgens tuften we naar ons dorpje waarvan de toegangsweg was veranderd in een snelstromende rivier, alle regen en heel veel smeltwater kolkten over de weg. We vreesden al het ergste voor ons huisje dat in het lagere deel van het dorp ligt maar behalve dat de tuin en de parkeerplek voor het huis sompig waren, viel het mee. We waren nog geen 5 minuten thuis of Pepa, de buurman van onze vrienden, stond voor de deur. Hij had avondeten voor ons gemaakt en of we maar meteen wilden komen eten…. Ik heb het nog een half uurtje uit kunnen stellen, ik wilde toch echt eerste even de auto uit- en het huis inruimen, maar toen moesten we toch zijn kant op. We namen meteen maar zijn plintjes mee, die stonden inelk geval niet meer in de weg. We werden overladen met rízek , hranolky, zelí, pivo en fernet. Toen dat allemaal op was kregen we nog goulash, maar dat kregen wij natuurlijk niet meer op. We zijn toch al niet van die grote eters. Aangezien we die goulash dus niet opaten moesten we dat van hem dan maar de volgende dag maar komen eten tussen de middag. Daar had ik echt geen zin in, elke dag bij mijn buurman of vice versa, en uiteindelijk heb ik dat beleefd duidelijk kunnen maken, hoewel hij wel erg teleurgesteld was. Overigens kwam er tot mijn grote schrik geen water uit de kraan in ons huis. Onze vriend zei tegen me dat er “iets” kapot was en dat hij daar dus “iets” voor moest kopen en dat hij het maandag zou doen. Ik denk achteraf dat de leiding gewoon bevroren was of zoiets. Nu zijn wij inmiddels experts in het watermanagement in Tsjechië en dus sleepten we onze tonnen, containers met kraantjes en emmers met water maar weer naar binnen. En toen gebeurde er het volgende: 's nachts om een uur of vijf werd ik wakker ergens van en bedacht dat ik maar beter even naar het toilet kon gaan. Toen ik beneden kwam hoorde ik water stromen. In de badkamer aangekomen stond de douche spontaan te douchen! Help! De kraan zat dicht maar blijkbaar niet strak genoeg (hij lekte al een tijdje een beetje). Ik kreeg hem met geen mogelijkheid dicht maar het moest wel stoppen omdat anders onze water voorraad op zou gaan en de pomp zou verbranden. Dus manlief wakker geschud en die kon vervolgens met een tang en een hoop moeite 't terugbrengen tot druppelen. Nou ja, in elk geval hadden we dus weer water uit de kraan, hoewel niet helemaal zoals we het hadden bedoeld.

De volgende dag, zondag, regende het niet meer maar het sneeuwde wel volop. Wij worden daar altijd heel blij van, want wat is nu een winter zonder sneeuw? We gingen even in de kelder naar de watercontainer kijken om te zien of de uit zichzelf douchende douche niet al het water had opgemaakt. Gelukkig viel dat mee. We hadden trouwens ineens héél véél water in de kelder, alleen niet in de container maar op de vloer! Dankzij de gigantische hoeveelheid regen en smeltwater van de dagen ervoor hadden we nu ons eigen meer op de keldervloer. Blijven lachen….. 's Avonds kwamen onze vrienden. Ik vertelde van de zelfdenkende douche en Luboš beloofde om maandag meteen ook voor dit probleem “iets” te kopen in Frantískovy Lázne. Ondertussen had het de hele dag gesneeuwd en lag er een flink pak. Ook was het inmiddels best koud en we moesten flink stoken om het warm te houden binnen. Boven hebben we zelfs het convector kacheltje aan gedaan 's avonds laat en 's nachts.

Ons dorp Ons dorp Bos bij ons dorp

Maandag lag er een flink pak sneeuw toen we wakker werden, het had de hele nacht blijkbaar gesneeuwd. Ik moet naar Karlovy Vary want er moet een beetje dringend geld gestort worden op de Tsjechische bankrekening. Ook wil ik naar een boekhandel daar om Tsjechische leerboeken te kopen. Onderweg merk ik weer dat de winterbanden echt een goede aankoop zijn geweest. Het rijden gaat perfect, ondanks de sneeuw. Overigens stroomt de rivier de Ohre door Karlovy Vary en ook deze is behoorlijk buiten zijn oevers getreden door al het water van de afgelopen dagen. Na een paar uurtjes in Karlovy Vary te zijn geweest, en alles wat moest te hebben gedaan, begin ik me steeds beroerder te voelen. Voor vertrek was ik al snotterig maar nu heb ik het heel koud en ben rillerig. Thuis gekomen voel ik me echt ziek. De mannen hebben de dag doorgebracht met het aanleggen van kabels en schakelaars voor het licht boven. Er zijn wel stopcontacten waar bedlampjes in kunnen maar er was in beide slaapkamers nog geen normale plafondlamp, en schakelaars, daar hadden de vorige eigenaars blijkbaar nog nooit van gehoord. Een deel is klaar en het afmaken komt verderop in de week wordt mij beloofd. Buurman Pepa is ook weer langs geweest en die wil dat we wat komen drinken 's avonds. Ik kan het niet opbrengen, voel me echt ziek. Overigens heerst er een griepepidemie en heel Tsjechië op twee provincies na schijnt daardoor getroffen te zijn. Uiteindelijk zijn de mannen naar Pepa gegaan en bij hun thuiskomst later krijg ik een speciaal Tsjechisch medicijn (het bleek later gewoon mondwater te zijn) dat ik op een suikerklontje moet druppelen en vervolgens in een kop thee moet mikken. Daar moet ik volgens Pepa weer helemaal van opknappen… Uiteraard heb ik het braaf genomen maar of ik er nu beter van ben geworden weet ik niet, maar in elk geval ook niet zieker, en na een nachtje rillen in bed voel ik me dinsdagochtend al weer een stuk minder beroerd.

Ons dorp Ook dorp

Dinsdag schijnt de zon heerlijk, dat nodigt uit tot wandelen en buiten zijn, ondanks een griepje en verkoudheid. Er ligt een enorm pak sneeuw en eerst wordt er een heuse sneeuwpop gemaakt. Daarna gaan we een lekker stuk wandelen door de mooie besneeuwde omgeving. Uiteraard maken we wéér sneeuwfoto's, ondanks dat we er al –tig hebben. Het blijft mooi! Ook proberen we nog het kerkje "Maria Loreto" te vinden, vlakbij Cheb. Ondanks de bordjes kunnen we het niet vinden, wel vinden we de begraafplaats waar we verbaasd staan van de grote hoeveelheid "vitrines" met urnen, bloemen, foto's, poppen, kandelaars etc. Sommige zijn echt als een soort kamertje ingericht. En het zijn er denk ik wel zo'n 500, zoiets heb ik nog nooit eerder gezien. Later in de week vinden we "Maria Loreto" wel en een bezoek staat nu op het programma voor ons eerst volgende weekje in Tsjechië. Verder blijven we lekker thuis bij de kachel met een Becher en een slivovice. Luboš komt inderdaad twee dingen voor de douchekraan brengen, nu mijn man nog zover krijgen om het daadwerkelijk te repareren. Aangezien ik me ook wel weer wat beter denk te voelen nemen we ons voor om de volgende dag te gaan skiën bij Aš.

Zo gezegd, zo gedaan. Woensdagochtend staan we bijtijds op en rijden naar Aš. Ook nu sneeuwt het continue en de wegen zijn niet schoon te houden dus is het voorzichtig aan doen. Vanwege de hevige sneeuwval zijn er al diverse ongelukken gebeurd en op het Tsjechische nieuws hebben we al gehoord en gezien dat het op sommige plaatsen zoals Boži Dar en Klínovec echt niet leuk is en de weg zelfs afgesloten is. De hele weg rijden we door de sneeuw en op de sneeuw. Aangekomen bij Aš staan er maar twee andere auto's op het parkeerterrein bij het skigebiedje. We doen skischoenen en ski's aan en ploeteren door de sneeuwbui naar de lift die dicht blijkt te zijn… Uiteindelijk blijkt dat de lift door de weeks pas om twee uur 's middags open gaat. Dat stond overigens met grote letters op het bord op het parkeerterrein, tja, hoe dom kun je wezen… Het is wel schitterend bij Aš en voor we tijdelijk even naar het dorp gaan om de tussenliggende tijd vol te maken, schieten we wat foto's. Als we 's middags weer terugkomen skiën we op een bijna lege piste met fantastische sneeuw. Het is maar een klein en kort piste-tje maar de sneeuw en de omgeving zijn perfect. Ondanks de voortdurende sneeuwbuien is het heerlijk buiten, wel koud maar toch gewoon heerlijk. Als we aan het einde van de middag naar huis rijden, het sneeuwt nog steeds, zien we langs de weg in een weiland een groepje reeën staan. Uiteraard moeten we dat ook op de foto zetten en dus stoppen we langs de weg. Zodra we echter een portier opendoen en het fototoestel te voorschijn halen bedenken de reeën dat we toch wel erg eng zijn en zetten het op een loopje. Toch hebben we nog een (onscherpe) foto gemaakt. Daarna glibberen we weer verder naar huis. In ons dorp maken we nog een wandelingetje van een klein uurtje. Bergje op door heel veel sneeuw en dus heel goed voor de conditie die we niet hebben.

Aš Ons dorp, Skalkameer Klínovec

Natuurlijk willen we ook nog een dag “echt” skiën, en daarvoor moeten we dan toch naar Klínovec. Dat doen we op donderdag. Zoals altijd gaat het tot aan Boži Dar redelijk goed met rijden, maar dan… Ik heb nog nooit zoveel sneeuw gezien. Het ligt meters hoog tegen de huizen. Zodra ik de weg naar Klínovec op draai, wordt het verschrikkelijk. Geen hand voor ogen kun je zien, alles is alleen maar meters sneeuw, ongelofelijk wit en potdichte mist. Stapvoets en op hoop van zegen rijd ik naar boven. Ergens halverwege is gelukkig de mist net zo spontaan weer verdwenen als dat ze kwam en aangekomen bij de plaats van bestemming is het vol met auto's. We zijn dus niet de enigen die zo gek zijn om in deze omstandigheden te gaan rijden en skiën. Parkeren moet op het achterste parkeerterrein en we moeten daarna een flink eind lopen en klimmen voor we hijgend bij de skilift aankomen. Maar ook hier is alles dan toch ook de moeite waard want het ziet er echt uit als een plaatje. Het is wel ijzig koud en van boven op de berg naar beneden skiënd, is het net of duizend naaldjes in je gezicht prikken. Maar als liefhebber heb je dat er voor over! Na twee uur zijn we best wel bevroren en omdat de mist dichter en dichter wordt en je boven op de berg niets meer ziet, stoppen we ermee. Terug bij de auto is het inmiddels ook mistig en nog witter. Probleempje: waar is de uitgang van het parkeerterrein? Er staan geen paaltjes, lintjes o.i.d. en dus rijden wij spontaan een berg sneeuw in waar we van dachten dat daar toch echt de uitgang was. En daar kunnen zelfs de beste winterbanden niets meer aan doen. We zitten dus gewoon muurvast en de auto wil niet voor of achteruit. Ik raak van dat soort dingen enigszins gestresst en zie mezelf de nacht al doorbrengen in een ijskoude auto op een verlaten parkeerterrein. Gelukkig zijn er nog meer mensen en ook Nederlanders die de uitgang niet kunnen vinden en ik ren de auto uit en smeek de eerste de beste Nederlander om mij te helpen de auto uit de sneeuw te trekken. Dat wil hij gelukkig doen en dankzij hem en z'n medepassagiers die duwen aan de andere kant komen we los uit de hoop sneeuw en vinden we later ook nog de uitgang. De terugweg is beter dan de heenweg, we komen nog maar 1 keer vast te staan om de simpele reden dat iedereen komt vast te staan en stuk voor stuk moeten de auto's weggeduwd worden omdat de winterbanden niet voldoende zijn om zulke hoeveelheden sneeuw te trotseren. Overigens hadden we wel sneeuwkettingen bij ons dus die hadden we in het uiterste geval natuurlijk wel kunnen gebruiken. De nachtmerrie van het niet loskrijgen van de kettingen in vorige vakantie staat mij echter nog helder voor ogen. Later winkelen we nog wat in Karlovy Vary (Baumaxx, want voor die stroom boven was materiaal tekort en ineens blijkt ook dat er geen geel-groen maar blauw draad is gebruikt en alles anders is aangesloten dan wij in Nederland zouden doen. En dus gaan die lampen boven nog steeds niet aan). Verder vind ik bij de Tesco een rode Mucha wijn van de druivensoort André, daarvan neem ik een paar flessen mee want de Mucha van deze druivensoort kennen we nog niet. De Frankovka Mucha die we altijd meenemen is heerlijk dus ik ben benieuwd hoe deze zal bevallen.

Šnehulák Echt veel sneeuw bij Boži Dar De Ohře in Karlovy Vary

Vrijdag is nog een lekker laatste dagje thuis, met een wandeling, veel opruimen en schoonmaken (bah) en een bezoek aan het plaatselijke restaurant dat eerder in de week gesloten was vanwege een schilder- en opknapbeurt. Daarna gaan we nog heel gezellig bij onze Tsjechische vrienden langs waar de hapjes en drankjes weer niet op kunnen. Het is erg gezellig maar die stroom moet nog klaar op de bovenverdieping dus taaien we af om tien uur en wordt er tot middernacht geprutst met kabels, kroonsteentjes etc. Maar… uiteindelijk na zo'n 15 verschillende combinaties kabeltjes aan elkaar te hebben verbonden werkt het dan toch! Moe maar voldaan (en een klein beetje triest, want ik moet weer naar Nederland) gaan we slapen.

De ochtend van vertrek breekt onvermijdelijk aan en als we aan het ontbijt zitten komt Pepa met zijn vrouw en zoon afscheid van ons nemen. Daarna “moeten” we nog koffie drinken en apfelstrudel eten bij Daša en Luboš. Luboš geeft ons twee flesjes huisgestookte Slivovice mee voor thuis. We rijden om half 12 weg uit ons mooie besneeuwde dorp en halen een thuisvoorraadje Becherovka en Svestka in Cheb. De terugreis verloopt verder wel redelijk op twee filetjes in Duitsland na en we zijn in de gebruikelijke acht uurtjes weer terug in Nederland.

Mei 2005

Op vrijdagmiddag 29 april gaan we weer richting Tsjechië. Eigenlijk zouden we eerst zaterdagochtend gaan maar dat vind ik zonde van de zaterdag. Nu komen we vrijdagavond aan en kunnen we lekker de hele zaterdag ook in Tsjechië doorbrengen. Op vrijdagavond om iets voor elf uur rijden we het weggetje naar ons dorp op. Op een van de hellingen naar het meer toe staat een groepje reeen, dat is alvast een leuke verrassing. Even later komen we bij ons huis. De kachel brandt en de temperatuur is prima. Voor het huis bevindt zich inmiddels een soort put en er ligt cement en heel veel hout, De put wordt om de bron heen gemetseld en zo te zien is men er mee bezig.

Op zaterdagochtend staan we bijtijds op want we willen graag naar de markt in Cheb en die is alleen 's ochtends. Dus na het ontbijt rijden we naar Cheb. Onderweg zien we dat alles weer mooi in bloei staat, de fruitbomen en de grote gele koolzaadvelden zijn er weer volop. Eerst kopen we een nieuw gasfornuis, we zijn het koken op een antiek camping gasstel inmiddels echt beu. Daarna doen we de rest van de boodschappen en gaan we naar het marktplein in Cheb. Het is er enorm druk want er is een tentoonstelling van legervoertuigen uit de 2e wereldoorlog en er is ook een herdenking. Compleet met muziek, majorettes en toespraken. Het wemelt er ook van de oud militairen waaronder ook een aantal Nederlanders. De marktkraampjes staan er ook en het is een gezellige boel. We drinken koffie en eten een ijsje bij Kavárna Spaliček op het plein en genieten van de zon. Het is heerlijk weer en we hebben meteen een vakantiegevoel. 's Middags thuis installeren we het gasfornuis dat een klein beetje moet worden omgebouwd omdat we geen aardgas maar butaangas hebben, maar dat is snel gebeurd. Vervolgens installeer ik me met boek in de tuin. In de tuin zijn van de ruim 100 bollen die ik er in oktober had ingezet er toch zeker wel 15 opgekomen, beetje mager resultaat, jammer. Nou ja, je kunt niet alles hebben. De lavendel en de rozen doen het in elk geval wel goed net als onze "svestka boompjes". Lang duurt de rust niet want druppelsgewijs komen de buren en daarvan weer buren aan om even een pivo te drinken en ons welkom te heten. Uiteraard moeten we 's avonds bij Pepa komen eten en drinken. Als we 's avonds bij hem zijn komen er nog meer dorpsbewoners binnen waarvan er een al de nodige pivo's op heeft. Na een uur is hij zo dronken dat hij naast zijn stoel gaat zitten, omvalt en mij daardoor ongewild een rijtje Tsjechische scheldwoorden leert. Vervolgens valt hij boven zijn bier in slaap. Het is die avond, 30 april, heksennacht en de aanwezige vrouwen (heksen) moeten door de mannen gezoend worden, dus.... Vervolgens wordt ons een enkele reis per bezem aangeboden als we het niet met de mannen eens zijn. Vorig jaar hebben we op heksennacht allemaal heksenvuren zien branden maar dit jaar was er bij ons in het dorp geen heksenvuur. Misschien toch te weinig heksen? Na anderhalf uur vinden we het wel mooi geweest en gaan we naar huis. De avond was wel meteen een goede test om Tsjechisch te praten en het ging zelfs erg voorspoedig, gelukkig.

Petrin Cheb 30 april 2005 Het was echt zo warm

Zondag is het schitterend weer en heet! De thermometer op de veranda wijst + 50 graden aan en ik zit inderdaad te bakken in de zon, erg lekker. We brengen de dag door in de tuin met crocket spelen en lezen en met het voorbereiden van onze 2-daagse reis naar Praag de komende dagen. We hebben in Nederland al veel dingen uitgezocht die we willen zien en nu moet de snelste route en het openbaar vervoer in Praag nog even worden uitgezocht. De snelweg om Plzeň is inmiddels klaar dus Luboš raadt ons aan om die te nemen en niet over Karlovy Vary te rijden omdat het zeker 1 1/2 uur langer is. 's Middags komt Luboš even langs om te zeggen dat hij een nieuwe barbecue heeft gekocht en vraagt of we 's avonds komen barbecuen. Dat vinden we uiteraard heel gezellig. Om 7 uur zijn we bij onze vrienden en dankzij het prachtige weer is het uitstekend buiten zitten tot een uur of tien. Het is erg gezellig en we eten lekker. Ook is er nog een verlaat verjaardagscadeau: een karton met 10 halve liters Staropramen met een opener met een batterijtje erin. Zodra je met de opener de kroonkurk van je flesje bier afhaalt hoor je het geluid van een flesje bier dat wordt leeggeschonken in een glas en daarna een dorstige mannenstem die zegt: "aaaahhhh, chlapi sobě", de precieze betekenis is me nog steeds niet duidelijk maar het heeft iets met "kerels" te maken. Natuurlijk wordt de rest van de week de opener tot vervelens toen de hele dag gebruikt, óók door degenen die geen bier drinken. Om 10 uur 's avonds gaan we naar huis want de volgende ochtend willen we om 6 uur opstaan zodat we om 7 uur op weg naar Praag kunnen dat zo'n 2 1/2 uur rijden bij ons vandaan is.

Maandagochtend rijden we keurig om 7 uur 's ochtends weg. Het eerste stuk is nog tweebaans weg via Marianske Lazne naar Plana maar een stukje voorbij Plana kunnen we de snelweg op. We kopen een autobaanvignet en rijden daarna vlot door naar Praag. Ons hotel, Hotel Tourist, ligt in Praag 4 (Smíchov) en is heel gemakkelijk te vinden als je vanaf de snelweg van Plzeň komt. We zijn er tegen 10 uur, checken in en kunnen meteen al de tassen in de kamers kwijt, dat is een meevaller. Vervolgens mag de auto in een afgesloten parkeergarage en gaan wij naar de bushalte 200 meter verderop om onze eerste dag Praag te gaan doen. Het openbaar vervoer in Praag is echt heel goed geregeld, dat ervaren we ook nu weer. De bus rijdt elke 10 minuten naar metrostation Anděl. Op het metrostation kopen we een 24-uurs kaartje voor het openbaar vervoer. Ter informatie: Voor volwassenen is de prijs 70 kronen en voor kinderen tot 15 jaar 35 kronen. Je kunt 24 uur onbeperkt door heel Praag reizen met bus, tram en metro, ideaal. Vanaf Anděl nemen we de metro naar station Můstek dat vlakbij Kavárna Odkolek is, waar we eerst een heerlijk vers gebakje eten en koffie drinken. Kavárna Odkolek bevindt zich in de wijk "Staré Město" in de straat "Rytířská". Er wordt elk uur vers gebak, broodjes etc. gebakken. Het gebak is er echt heerlijk en super vers. Een aanrader voor wie even een rustpauze wil tijdens een bezoek aan de Praagse binnenstad. Ook in Praag is de temperatuur inmiddels tot zomerse hoogte opgelopen en het is lekker warm, het bord bij de brug geeft 32 graden aan, en dat op 2 mei!

Odkolek Vltava Teplota

Vervolgens nemen we tram 22 naar Újezd om naar het Petřin park en de uitkijktoren Petřin te kunnen gaan. We moeten echter iets eerder uit de tram vanwege een aanrijding van een auto met de tram voor ons. Eigenlijk komt dat heel goed uit want nu kunnen we een mooi stukje lopen over de "most Legii", een van de vele Praagse bruggen over de Vltava (Moldau), die een mooi uitzicht biedt over de Vltava met de Karlův most (de beroemde Karels brug) en de Praagse burcht. We lopen dus vervolgens verder naar de halte van het trammetje dat ons naar de top van de Petřin heuvel brengt. Daar aangekomen kun je vervolgens de uitkijktoren in en de 299 traptreden omhoog klimmen om een fantastisch uitzicht over Praag te hebben. Natuurlijk doen wij dat ook want wat zijn nou 299 traptreedjes... Hijgend bovengekomen zien we het volgende uitzicht over de burcht met de kathedraal Svatého Vita en het Strahov klooster:

Uitzicht over Praag Loreto

Nadat we Praag alle kanten hebben rondgekeken gaan we naar beneden en gaan we naar het "spiegeldoolhof" (bludiště), dit is een aanrader voor als u met kinderen hier bent. Daarna gaan we vanaf de heuvel door het park naar beneden richting de Praagse burcht, de chram Svatého Vita (de St. Vitus katedraal) en de kostel Svatého Mikulaše (St. Nicolaas kerk). Dit wandeltochtje door het park duurt ruim een half uur en als je dan beneden bent mag je meteen weer naar boven de trappen op naar de ingang van de burcht. Op ongeveer de helft zijn we ter hoogte van de St. Nicolaas kerk , de helft van ons gezelschap wil de kerk graag bekijken en gaat naar binnen. Ik heb hem al uitgebreid gezien de twee vorige keren dat ik in Praag was dus ik blijf lekker buiten op de trap in de zon zitten en schrijf de ansichtkaartjes voor het thuisfront. Dan lopen we verder naar boven en het plein van de burcht op. De St. Vitus kathedraal staat (weer) in de steigers, jammer want zo kan je niet echt een mooie foto maken. We gaan de St. Vitus kathedraal in en dit keer bekijken we hem helemaal tot achterin de kerk, de catacomben en ook beklimmen we de toren. Dat zijn 287 treden...... Ook hier heb je weer een mooi uitzicht over de stad en hierboven in de toren is een plattegrond waar precies op staat wat je waar kunt zien als je de toren rond loopt. Als we uiteindelijk weer beneden zijn gaan we het "Gouden straatje" (zlatá ulička) in en lopen zo naar de andere kant van de burcht. Daar, bij de andere ingang van de burcht, bevindt zich het speelgoed museum (muzeum Hraček). Het museum is niet al te groot maar wel leuk om te bezoeken. Deze keer was er ook een zeer uitgebreide Barbie-tentoonstelling. Dit museum is ook een aanrader als je met kinderen in Praag bent. Als we het speelgoed museum uitkomen is het inmiddels al tegen 17.30 uur, we lopen de trappen af waar de kleine marktkraampjes al langzaamaan worden afgebroken. Beneden aangekomen gaan we naar metrostation Malostranska en nemen we de metro naar halte muzeum omdat we vandaar uit ´s avonds naar Praag Holešovice moeten om naar de Křižíková fontana te gaan. Maar eerst moeten we toch echt iets eten want we zijn allemaal hongerig en moe van al het lopen, klimmen en kijken. Mijn knieen doen zeer en ik ben blij dat we even kunnen gaan zitten bij restaurant Svatého Václava op het Václavské náměstí. In dat restaurant blijken ook nogal eens bekende Tsjechen te eten, o.a. Milan Baroš, en die staan met foto op de placemats. We nemen er natuurlijk een mee als souvenir. Het eten is er wel oké maar niet echt bijzonder. De Griekse salade en de biefstuk zijn erg lekker maar de overige dingen zijn doorsnee en in verhouding tot andere restaurants zijn de prijzen hier aan de hoge kant. Dat zal uiteraard ook met de locatie te maken hebben.

Na het eten gaan we weer op pad om als afsluiting van de dag de Křížikova fontana te bezoeken. Dat is een waterorgel waar je een 3 kwartier durende show kunt bekijken en beluisteren. We nemen de metro naar Nádráži Holešovice en vervolgens tram 5 naar Uvystavísě waar de arena is met de fontein. We zijn er om voor half 9 maar er staat een behoorlijke rij mensen te wachten voor de enige kassa die er is. Het duurt uiteindelijk zolang dat we pas naar de voorstelling van 22.00 uur kunnen. Het is een geduw en drukte van jewelste, slecht geregeld vind ik. Als je eenmaal bij de fontein bent en in de arena zit blijkt dat het helemaal niet zo druk is en er nog heel wat plaatsen over zijn. Dat maakt het nog onbegrijpelijker dat er zo gedrongen wordt bij de kassa en voor de ingang. We hebben een goede plek en om iets over tienen begint de show. Het stuk dat gespeeld wordt is "Barcelona" en een aantal andere stukken van Freddy Mercury en Montserat Caballé. De fontein spuit op de maat en de melodie van de muziek, er worden verschillende kleuren gebruikt en totaal duurt het inderdaad zo'n 3 kwartier. De fontein is heel groot en ik vond het een mooie voorstelling.

Křížikova Fontana

Om 23.00 uur gaan we weg en reizen met tram, metro en bus terug naar ons hotel. Daar zijn we tegen half 1 's nachts. Het was een leuke dag , heel veel gezien en heel veel gelopen waardoor we allemaal helemaal op zijn en als een blok in slaap vallen ondanks de keiharde bedden (ik hoorde altijd mensen klagen over dat de bedden in Tsjechië zo keihard zijn. Zelf nog niet meegemaakt tot nu dus. Beton was er zacht bij vergeleken...).

Dinsdagochtend staan we toch bijtijds op en om kwart voor negen zitten we aan het ontbijt. Het ontbijt bestaat uit een buffet met broodjes, ei, yoghurt, corn flakes, cruesli en voor de liefhebber ook nog warme gebakken worstjes en bonen. Die worst laat ik aan me voorbij gaan. Na het ontbijt gaan we weer op pad met bus en metro en gaan alweer naar Nádráži Holešovice om vandaar met de bus verder te reizen naar Praag Trojá waar we Zamek Trojá en de Praagse dierentuin willen bezoeken. Na een kwartiertje met de bus stappen we uit bij Zamek Trojá en daar brengen we 2 tot 2 1/2 uur door. Er is in dit kasteel/buiten een tentoonstelling van werken van Tsjechische kunstenaars uit de 19e eeuw. Veel schilderijen en ook wat beeldhouwwerken. Ik ging echter niet daarvoor maar voor het kasteel zelf waarvan de zalen prachtige Fresco's tonen. In bijna elke kamer is wel een plafondschildering en alle schilderingen worden beschreven en uitgelegd op papieren die in diverse talen (ook Nederlands) in de desbetreffende zaal liggen. De grote zaal is werkelijk schitterend. Hier zijn zowel plafond als alle wanden beschilderd en je kunt er rustig een uur gaan zitten kijken om alles goed te zien en op te zoeken. Neem de tijd als je dit kasteel bezoekt want je kijkt er echt je ogen uit als je van Fresco's houdt. Verder zijn er ook nog een aantal Chinese kamers in het kasteel. Om het kasteel heen is een fraai aangelegde tuin en zelfs in de paardenstallen vind je barokke schilderingen, decadentie ten top. Helaas is het verboden om foto's te maken maar voor wie toch een indruk wil krijgen kan op deze website over Trojá kijken. Een bezoek aan Zamek Trojá heeft 1 nadeel: je krijgt kramp in je nek van het naar boven kijken.

Tegenover Zamek Trojá ligt de Praagse dierentuin (zoologická zahrada). Twee van ons gaan naar de dierentuin. Ze zijn er 3 1/2 uur geweest maar dat was veel te kort horen we achteraf. Ze hebben nog niet eens de helft gezien. De dierentuin is na de laatste overstromingen helemaal opgeknapt en ziet er prachtig uit en is heel groot. Ook is er een kabelbaantje waarmee je naar de plek kunt gaan waar een kudde Przwalski paarden staat. Toevallig was er net een veulentje geboren, leuk om van zo dichtbij te kunnen zien. In de zomer gaan we weer terug en dan wordt de rest van de dierentuin bekeken. Voor gezinnen met kinderen is dit absoluut een leuk uitje als je wat langer in Praag of daar in de buurt bent. Een kaartje voor een volwassene kostte 90 Kc (iets meer dan € 3,--) en voor kinderen 60 Kc.

Przwalski veulen Uitzicht over de Karluv most

Zelf ben ik niet naar de dierentuin geweest (ga wel in de zomer) maar ben met de 2 anderen teruggegaan naar het centrum om markt en (boek)winkels te kijken. Eerst lopen we de markt op Havelská over en daarna splitsen we op en ik ga eerst weer even een lekker tvaroh broodje eten en koffie drinken bij Odkolek. Daarna begin ik aan mijn boekwinkeltocht. Voor boekwinkelliefhebbers is het centrum van Praag een waar paradijs. Ik bezoek er dan ook heel veel en heb ook gevonden waar ik naar op zoek was, ondermeer een lesboek het boek Malostranské povidky van Neruda met verhalen over het leven in de Praagse wijk Mala Strana en 3 kinderboeken (goed om Tsjechisch te leren lezen). Ik had nog wel een paar uur kunnen doorbrengen maar we hebben met z'n allen om 5 uur afgesproken bij het standbeeld van Václav op het Václavské náměstí. Als iedereen daar is gaan we met de metro naar station Anděl (Anděl is overigens het Tsjechische woord voor engel) en daar vlakbij eten we bij een Italiaans restaurant. Heerlijk eten voor een prettige prijs, een tip voor wie in de buurt is van metro of busstation Anděl: restaurant "Corte di Angelo". Na het lekkere eten gaan we met de bus terug naar het hotel en halen de auto op. Overigens was het weer deze dag wel minder mooi en viel er vooral 's middags eigenlijk de hele tijd regen. Maar ook in de regen verveel je je niet in Praag en we vonden het allemaal 2 geslaagde dagen ondanks dat we geen stap meer kunnen zetten. 's Avonds om 10.30 uur zijn we weer terug bij ons chata waar we lekker onderuit zakken met een Becherovka en een pivo.

Woensdag is het een lekker rustig dagje. 's Morgens heb ik een afspraak bij de PneuServis om de winterbanden te laten wisselen voor de normale banden. Dat is in een kwartiertje gebeurd. Bij de PneuServis spreken ze alleen maar Tsjechisch, dus dat is altijd een uitdaging....... het is weer gelukt. Snel haal ik de benodigde boodschappen en aan het einde van de ochtend ben ik weer thuis. Bijkomen van Praag met een boek op de veranda is zo'n beetje de rest van de dagvulling. Alhoewel, ik behang ook nog een muurtje van de kleine slaapkamer want dat had ik al veel te lang uitgesteld. Ook lopen we die dag nog een stukje, ook dit jaar in mei is het landschap verdeeld in groene en gele vlakken, de koolzaad bloeit volop. Als ik aan het begin van de avond ga wandelen is het zo stil en mooi in de omgeving dat het lijkt alsof de tijd er heeft stilgestaan.

Op donderdag hebben we een afspraak in Karlovy Vary. Aangezien het al een tijdje mogelijk is om als Nederlandse (der) zelf jednatel te worden van je eigen SRO hebben we hiervoor het een en ander in werking gezet. Want zoals met al dit soort dingen kost dit een hoop tijd, geregel en uitgezoek. Eerst moeten we naar de notaris om een officiële versie van het wijzigingsformulier jednatel te krijgen. Verder moet de advocaat worden gemachtigd om de wijzigingen in de SRO zoals adres gegevens, wijziging jednatel etc. door te kunnen voeren. Dus diverse formulieren moeten worden getekend en gekopieerd. Gelukkig hebben we goede hulp van een Nederlands sprekende Tsjechische. In Nederland heb ik bij de gemeente een verklaring van goed gedrag aan moeten vragen. Vroeger ging dat met één druk op de knop maar tegenwoordig is daar een uitgebreid formulier voor nodig en kost het ook nog eens bijna € 30,-- om de verklaring na een aantal weken in huis te kunnen hebben. Maar goed, we rekenen erop dat alles begin juli rond zal zijn en dat ik dan jednatel ben waardoor we enigszins kosten kunnen besparen. Tot nog toe betaalden we elk jaar een bedrag aan de Tsjechische jednatel. Na alles getekend te hebben gaan we even koffie drinken en daarna nog een stukje Karlovy Vary in waar op dat moment een soort marathon aan de gang is. Het heeft te maken met de 60e verjaardag van de bevrijding na de tweede wereldoorlog. Er liggen ook grote bloemenkransen bij de diverse herdenkingsmonumenten. Halverwege de middag zijn we weer thuis en is het weer heerlijk warm en zonnig dus ben ik weer buiten met een boek te vinden.

Natuur in mei

Vrijdag gaan we allemaal naar de kapper in Cheb. Verder lezen, schrijven en wandelen we. Op zo'n laatste dag voel ik me altijd een beetje katterig omdat ik wegga uit Tsjechië en ik dat helemaal niet wil. Tja, het blijft voorlopig nog dromen van een "langer-dan-een-weekje-of-wat" verblijf in Tsjechië. Ik heb wel een extra leuk vooruitzicht voor de zomer want behalve onze gewone vakantie ga ik ook een week een cursus Tsjechisch volgen in Dolni Dvořistě, en daar heb ik heel veel zin in. Het Tsjechisch spreken gaat echt steeds beter en ik heb me zelfs deze afgelopen week kunnen redden zonder dat ik Duits of Engels nodig had, echt leuk. Niet dat het foutloos was, integendeel, want die verbuigingen en naamvallen daar doe je wel een paar jaar over. Mijn Tsjechische vriendin zegt zelfs tegen me dat zij het ook niet altijd weet, een schrale troost.... Vrijdag avond komen onze vrienden langs en het is echt super gezellig. We maken er een leuke avond van met lekkere Tsjechische hapjes en drankjes. Opruimen en inpakken komt er niet meer van, dat moet de volgende dag dan maar.

Zaterdagochtend dus bijtijds opgestaan, ingepakt, schoongemaakt en ontbeten. Een vervelende bijkomstigheid is wel dat precies deze ochtend de pomp van het water ermee gestopt is, en het lastig schoonmaken zonder (warm) water uit de kraan. Dus halen we weer water uit onze opslag tonnen, het blijft dus zo af en toe nog steeds een beetje primitief. De buren komen weer aan met allerlei lekkere hapjes voor onderweg en om afscheid te nemen. Er worden zelfs afscheidsfoto's gemaakt en als ik zeg dat ik een beetje verdrietig ben omdat ik weer naar huis ga beaamt de buurman dat volmondig, leuk hoor dat we zo zijn opgenomen in dit kleine dorpje. We lopen naar het restaurant waar we nog een allerlaatste ijsje nemen en dan beginnen we aan de terugreis.

Zomer 2005

De zomer van 2005 in Tsjechië is voor mij een bijzondere. In de week van 9 tot 16 juli had ik een extraatje boven op m'n normale vakantie naar Tsjechië: de Tsjechische taalcursus in Dolni Dvořiště. Die week is een bijzonder leuke en leerzame ervaring geweest. Een verslag hiervan heb ik apart op de site geplaatst en kun je hier vinden.

Vervolgens moest ik nog een weekje hard werken maar daarna konden we gaan genieten van 3 weken Tsjechië. Omdat het 's middags vertrekken en 's avonds laat aankomen bij ons huisje zo goed bevallen was hebben we dat nu weer gedaan. Dus vrijdagmiddag 22 juli om 3 uur reden we weg en om 's avonds 11 uur reden we de auto ons parkeerplaatsje op. Onze navigateuze "Karin" had door het Fichtelgebergte ineens een andere route bedacht die welliswaar ca. 25 km korter was, maar in het stikdonker op kronkelige weggetjes toch niet voor veel tijdswinst zorgde.

De eerste aanblik was dat alles er perfect verzorgd bij lag. Bloembakken aan de veranda, een strak gemaaid gazon en tot mijn grote verrassing een mooie gemetselde put in de voortuin. Het zal toch niet waar zijn dat we water....

En inderdaad, dat was niet waar. Welke kraan we ook probeerden, water kwam er niet uit. Nou, op een na dan, dat was de warme kraan waar blijkbaar nog oud water via de boiler in zat. Dat stonk dus nogal..... Wel stonden de tonnen onder het afdak gevuld met schoon water dus maar weer wat naar binnen gesjouwd, leuk na 3/4 werkdag en een autoreis van 8 uur, maar ja, je moet wat. Even snel naar het achtergebleven thuisfront gebeld dat we veilig aan waren gekomen en vervolgens voor het slapen gaan nog even een Becherovka'tje gedronken. Overigens was de kachel aan en het was aangenaam warm. Het was net als in Nederland toen we vertrokken, regenachtig en rond de 18 graden buiten.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt werd er op de deur geklopt, dat was Lad'a, die kwam de foto's brengen die hij in mei gemaakt had en bleef meteen hangen en koffie drinken. Een uurtje later, toen ik boodschappen wilde gaan halen zag ik Luboš "in de put zitten". Die was dus bezig met ervoor te zorgen dat we toch écht water uit de kraan en de grond zouden krijgen. Ik was, denk ik, oprecht opgetogen en verbaasd, hier hadden we bijna 2 jaar op gewacht! Luboš zei wel dat hij het werkend zou maken maar dat het later nog echt afgemaakt moest worden met een filter ertussen en de verplaatsing van het drukvat en de stroom naar de put, want dat zat nu allemaal nog in het "oude" gat, naast de septik.
Dit was meteen een goede gelegenheid om de put eens nader te bekijken, en het was echt mooi gemaakt en van binnen flink geisoleerd zodat we straks in de winter bij -20 graden ook nog water hopen te kunnen hebben.

Put

Ik ging dus, best blij, op weg naar Cheb voor m´n boodschapjes. In Cheb hadden ze de afgelopen 2 maanden ook niet stilgezeten. Er was een nieuwe supermarkt uit de grond gestampt (Billa), er werd gebouwd aan een "Tesco", en de verkeerssituatie was enigszins gewijzigd door de aanleg van een rotonde waarvan ik me serieus afvraag af hij bijdraagt aan de verkeersveiligheid. Omdat Luboš en Daša ´s avonds zouden komen leek het me wel leuk om het in de vorige vakantie gekochte fornuis met oven eens goed te testen (de oven dan). Dus nam ik het e.e.a. aan bakingredienten mee. Ook kocht ik op advies van de lerares een Tsjechisch tijdschrift, žena a život, om mijn Tsjechisch te verbeteren. Weer terug bleek Luboš klaar te zijn met de wateraansluiting in de put en, het ongelofelijke was geschied: het werkte!

Dit heugelijke feit moesten we natuurlijk wel even vieren met wat lekkers, zodat ik maar snel aan het bakken sloeg en ´s avonds een Makovnik (maanzaadcake) op tafel kon zetten. Maanzaad wordt, anders dan in Nederland, heel veel gegeten en gebruikt in diverse gerechten en gelukkig ben ik er ook dol op.....
Luboš en Daša kwamen, zoals altijd met chlebiček. Het was weer heel gezellig en Daša was opgetogen over m´n verbeterde Tsjechisch (leraressen, bedankt) en Luboš was vooral heel enthousiast over de Makovnik die hij in z´n eentje voor 3 kwart heeft opgegeten. Pepa en zijn vrouw kwamen ook nog langs en brachten weer van allerlei lekkere dingen mee, kortom we werden weer als vanouds verwend. De eerste dag in ons chata vloog voorbij en na een slaapmutsje doken we voldaan en in ons element het bed in.

De volgende dag is het lekker weer en blijven we thuis en genieten van de rust en de tuin en, uiteraard één van de boeken uit de stapel die we hebben meegenomen. Het crocket spel (het dateert van vlak na de oorlog en ik heb het van mijn moeder gekregen die er nostalgische herinneringen aan heeft maar het niet meer kan spelen) wordt weer gebruikt, en dat kan hier ook uitstekend in de tuin. Verder inspecteer ik de tuin, de uit Nederland overgebrachte lavendelstruiken doen het heel goed en de rozen bloeien uitbundig. Luboš heeft een bak vol met (cherry)tomatenplantjes neergezet en daar hangen ook echt tomaatjes aan. Verder is het met de fruitbomen niet veel soeps, alleen aan 1 perenboom hangen een stuk of 10 peertjes. De aalbessenstruik was voor de winter zo drastisch gesnoeid dat hij nu nog aan het bijkomen is, en er zit geen besje aan, jammer. Wel ontdek ik, tot mijn verrassing in de hoek van de voortuin een bramenstruik mét heerlijke bramen. Ik lees mijn Tsjechische tijdschrift dat, dankzij de cursus, best meevalt. Er staan een aantal lekkere recepten in die ik van plan ben de volgende dag uit te gaan proberen. Aan het einde van de dag gaan we naar Stein, dat is een plaatsje, anex hotel-boerderij-restaurant, ongeveer 3 km. bij ons vandaan dat ook aan het Skalkameer ligt, waar je kunt paardrijden en dat zouden we al lang geleden gaan doen. Er wordt maar kort gereden maar wel een afspraak gemaakt voor een paar dagen later om een buitenrit te maken. De boerderij wordt beheerd door een heuse Cowboy en er lopen behalve paarden, ook geiten, struisvogels en lama´s rond. Overigens kun je er ook op squads in het bos crossen, moutainbiken, bootjes huren en er is een zwembad. Vervolgens gaan we naar het restaurant waar we, volgens Daša echt goed kunnen eten maar dat was dus een tegenvaller, ten eerste kwam het eten pas na heeeel lang wachten en vervolgens was de kip van binnen nog rauw. Dus de kip teruggestuurd naar de keuken en vervolgens weer heeeel lang wachten op gare kip. Nou ja, dat weten we dan ook weer. Het nagerecht was overigens wel lekker, teplé palacinky se zmrzlinou a se slehackou (warme flensjes met ijs en slagroom). Het restaurant is overigens wel heel leuk in westernstijl ingericht en er is ook een terras buiten met een paar schommels en speeltoestellen. Maandag was het nogal regenachtig en dat was een goede reden om het nieuwe overdekte aquapark in Mariánské Lázne uit te proberen. Het is mooi, gewone baden, bubbelbaden, sauna, fitness centrum erbij etc. Het buiten gedeelte moet nog afgebouwd worden en daar zullen de glijbanen etc. komen. Voor Tsjechische begrippen is het overigens niet goedkoop: euro 3,-- p.p. voor 1 1/2 uur zwemmen. Maar het is een goede uitwijkmogelijkheid met slecht weer en buiten het zomerseizoen natuurlijk. Wij zwemmen in de zomer eigenlijk altijd in het Jesenice meer, want zwemmen in natuurwater in een mooie omgeving geniet toch echt wel de voorkeur. Na het zwemmen heb ik alle ingrediënten gehaald voor de baksels die ik uit de žena a život wil maken. Nadat ik even heb zitten puzzelen op de vertaling van het recept etc. bak ik dan toch echt Tsjechisch appelgebak, bladerdeeg met vanillepudding en appel. Het valt goed in de smaak, ook weer bij Luboš, en het is niet moeilijk te maken nu ik het eenmaal ontcijferd heb. Aangezien de weervoorspellingen niet geweldig zijn nemen we ons voor om de volgende dag een dagje naar Praag te gaan, die stad blijft lokken en sinds we in Tsjechië zijn aangekomen heb ik de kriebels om naar Praag te gaan. We gaan dus niet al te laat naar bed want we willen vroeg opstaan....

Dus vroeg op en naar Praag, met de auto via Mariánské Lázně en na Plana de snelweg op richting Plzen en vervolgens Praag. In deze vakantie zijn we twee keer naar Praag geweest, de eerste keer hebben we de auto geparkeerd bij Hotel Tourist in Smichov (Praag 4) en vervolgens de bus genomen naar station Anděl waarvandaan je met de metro verder kunt reizen. We gingen eerst naar metrostation Můstek vanwaar we eerst bij Kavárna Odkolek van het overheerlijke gebak en koffie genoten. Daarna gingen we naar Prašná Brána (de kruittoren). Deze toren dankt haar naam aan het feit dat er in de 17e eeuw buskruit in opgeslagen werd. De toren was in eerdere vorm er al in de 11e eeuw, toen zij een van de dertien toegangen was tot de stad. Achter de kruittoren ligt de Oude Stad. Je kunt de kruittoren in en beklimmen. Binnen hangen op de verschillende verdiepingen (oude)tekeningen en foto´s van restauraties, het oude Praag etc. Helemaal boven kun je vervolgens naar buiten en genieten van een prachtig uitzicht over Praag met het meest in het oog springend de twee torens van de Tynkerk.

Prašná Brána Uitzicht vanaf Prašná Brána Tynkerk

Na het bezoek aan de kruittoren splitsten we op en werd de middag gevuld met door de één een rondvaart over de Vltava en door de ander met rondzwerven door het centrum waarbij de nodige winkels bezocht werden. Ik was zelf nog op zoek naar een bepaald lesboek en kreeg helemaal aan het einde van de middag dan nog een kwartiertje de tijd om het boek aan te schaffen. Daarna troffen we elkaar weer op het Václavské Náměstí en gingen terug met de metro naar station Anděl om daar te eten bij het restaurantje dat we de vorige vakantie hadden ontdekt en ons zo goed bevallen was: Corte di Angelo. Dankzij het lekkere weer konden we er nu buiten eten in een soort binnentuin.

De tweede keer dat we naar Praag gingen was in de laatste week, we hadden deze vakantie na de eerste week eigenlijk voor het eerst in de zomer niet zulk mooi weer, zelfs héél erg noodweer, maar daarover later meer. Dit was dan ook een van de redenen dat ik heel graag nog een keer naar Praag wilde want lekker in de tuin of aan het meer zitten lukt niet zo. Verder is Praag absoluut verslavend, na elke keer dat je er geweest bent wil je terug...in elk geval, ik wilde terug. Dus een kleine twee weken na ons vorige bezoek gingen we op maandagochtend weer vroeg op weg. We wilden deze trip combineren met een bezoek aan Karlštejn met het gelijknamige slot. Dit plaatsje ligt 25km. ten zuid-westen van Praag en je rijdt als je op de snelweg van Plzen naar Praag rijdt, langs de afslag naar Karlštejn. Ik had nog goed uitgezocht of het slot wel open zou zijn op maandag en dat was het volgens de verschillende informatie die ik had. Ik was dan ook behoorlijk teleurgesteld (en geirriteerd) toen we bij aankomst in het dorp bij de grote parkeerplaats een briefje lazen waarop stond dat het slot toch op maandag gesloten was. Overigens is de weg naar Karlštejn echt mooi, door de bergen, flink wat van het betere bochtenwerk, mooie uitzichten en langs de rivier de Berounka. We hebben toch maar de auto geparkeerd en zijn door het dorpje naar boven gelopen naar het slot dat er ook van buiten heel mooi en indrukwekkend uitziet. De wandeling ernaar toe is ong. 15-20 minuten (omhoog) en als je bij het slot bent kun je door de bossen weer naar beneden lopen. In elk geval alles bij elkaar een aardige wandeling in een mooie omgeving. In het dorpje zelf zijn wat souvenir winkeltjes en wat restaurantjes, een wassenbeelden- en het Bethlehem museum. Na de wandeling hebben we nog lekkere handgemaakte Pernink (peperkoek in de meest mooie vormen) gekocht, en zijn toen verder gereden naar Praag. Daar waren vanuit Karlštejn in een half uurtje.

Slot Karlštejn

En zo zijn we dan om kwart over 12 in Praag. Ik parkeer de auto in een parkeergarage bij station Anděl en daar nemen we de metro. Ik ga in mijn eentje een stadswandeling maken die ik in een van mijn Praag boekjes heb gevonden. De rest wil niet lopen maar en gaat naar de Praagse dierentuin. Ik vind het prima, zo heb ik lekker de tijd (aan mezelf). Het is dan ook een heerlijke middag en ik heb echt een prachtige 5 uur durende wandeling gemaakt. Ik begon achter de Praagse burcht op het Hradčanské naměstí, via Loretanska, Uvoz naar de tuinen van het Strahov klooster (Strahovský klášteř). Het klooster werd in 1140 gesticht en na een brand in 1258 in gotische stijl herbouwd. Het heeft een beroemde bibliotheek van meer dan 800 jaar oud. Je hebt hier in de tuin een mooi uitzicht over wat vroeger de wijngaarden van het klooster waren, naar de stad toe, het is er heel stil en vredig, echt genieten. Daarna loop ik via het klooster naar Poholerec en van daar naar het Loretánské namestí waar het Loreta heiligdom zich bevindt. Het Loreta heiligdom is gebouwd in 1626 en is altijd een soort bedevaartsoord geweest. In het heiligdom bevinden zich de Loretoschat, het Santa Casa, een 17e eeuwse kruisgang en verder een 6-tal kapellen. Als ik er aan kom lopen speelt het carillon juist een mooi stuk en ik blijf er even zitten op de trappen tegenover de kerk om ernaar te luisteren. Over het Loreta heiligdom wordt een legende verteld over een arme weduwe die vlak bij de Loreta kerk woonde. Zij had evenveel kinderen als er klokken in het carillion hingen. De weduwe droeg een ketting met daaraan voor elk kind een zilveren muntje. In die dagen heerste er een pestepidemie. Ook de kinderen van de weduwe werden één voor één getroffen door de „zwarte dood“. Voor elk overleden kind offerde de vrouw een muntje op om de doodsklok te laten luiden, zodat het kind verzekerd was van een plaatsje in de hemel. Als laatste werd de weduwe zelf het slachtoffer van de pest. Terwijl ze haar dood aan zag komen werd ze getroost door de gedachte dat ze haar kinderen naar het paradijs zou volgen. Echter haar muntjes waren inmiddels op en er was niemand die het luiden van de klokken voor haar kon betalen. Opeens begonnen de klokken uit zichzelf te luiden en speelden een liefelijke melodie. Vanaf die tijd werd het uur niet langer door eenvoudig klokgelui aangegeven, maar speelt het carillon die romantische melodie.

Strahov klooster Loretta Heiligdom

Daarna loop ik verder via de smalle straatjes Černinska en Nový Svět waar ik me verbaas over de stilte en het feit dat ik helemaal alleen ben, ondanks dat ik, in het hoogseizoen in een wereldstad rondloop. Daarna kom ik weer bij de burcht en ga aan de noordzijde de poort uit en loop vervolgens door de koninklijke tuinen, waar een roofvogel demonstratie wordt gegeven, langs Belvedere, dat is het zomerpaleis, door de Chotkovy sada naar het Letna Park. In het Letna park ga ik eerst naar het Hanavsky pavilon. Je staat daar op een redelijk hoog punt en kunt er heel mooi uitkijken over de Vltava met haar bruggen. Als je verder loopt kom je bij een monument in de vorm van een reusachtig metronoom. Dit monument is daar gekomen in plaats van het in 1962 opgeblazen monument van Stalin. Opvallend hier zijn de vele skateboarders. Vanaf dit hoog in de stad gelegen punt loop ik de trappen af en over de Čechův most naar Josefov, de joodse wijk. Daar kun je mooie panden bewonderen en (de oude) synagoge(s). In Staré město wil ik de Bethlehem kapel bezoeken maar die is wegens renovatie helaas gesloten. Inmiddels ben ik heel wat uurtjes verder en voel dat mijn voeten toe zijn aan wat rust. Ik ga dus op mijn vaste adresje bij Odkolek even uitrusten en mijn inwendige ik verzorgen. Ik neem ook broodjes mee voor thuis, want zo lekker als bij Odkolek vind je ze niet overal. Als laatste ren ik nog even het Palac Knih in, echt een waar boekenpaleis, waar ik een bijzonder fraaie jubileumuitgave uit 1995 van het verhaal Babička aanschaf. Ondertussen heb ik al een ongeduldig telefoontje gekregen waar ik blijf en dus reis ik met de metro terug naar Anděl waar we eten en onze ervaringen uitwisselen. Voor mij een topdag, en ik wil eigenlijk nog wel een dag blijven maar dat feest gaat niet door, helaas. Ik ga nu de volgende routes uitstippelen om te lopen. In elk geval ben ik nog lang niet uitgekeken in Praag en kom snel weer terug...

Uitzicht vanaf Letna park Synagoge in Josefov

Verder hadden we voor het eerst niet zo'n heel mooie zomer in Tsjechië. Gelukkig was het meestal wel droog en kon er in elk geval naar hartelust worden gevist door de liefhebbers. Het was niet heel slecht weer maar alleen niet zo zonnig en best winderig. In huis hebben we op de bovenverdieping een muurtje behangen. We hebben wel een avond en nacht echt noodweer gehad: om een uur of 10 's avonds begon het te regenen, vervolgens te stormen en verschrikkelijk te onweren. Ik heb echt nog niet eerder zulk noodweer meegemaakt, de klappen waren zo hard dat ons chata letterlijk stond te trillen en de lucht bleef gewoon licht van de bliksem. Binnen een half uur viel de stroom uit en dat duurde vervolgens 6 uur. Het stormde zo vreselijk dat met de windstoten de regen onder de dakpannen werd geblazen en het boven in de slaapkamer regende! De volgende dag bleek de omvang van de schade pas echt. Bij ons viel het nog wel mee, 1 of 2 kapotte dakpannen, maar op de weg naar Cheb en in de bossen was enorme schade en grote stukken bos en wegen waren afgezet wegens gevaar van omvallende bomen. Ook waren er daken, huizen en auto's beschadigd en helaas zijn er ook (dodelijke) slachtoffers gevallen. In sommige plaatsen hebben mensen tot 24 uur zonder stroom en water gezeten. Luboš was ook gebeld of hij kon komen helpen met het bergen en verzagen van omgevallen bomen.

Omdat het weer ons een beetje in de steek liet gingen we een dagje naar Becov nad Teplou waar we het dorpje en het kasteel bezochten met rondleiding. Wat eigenlijk een beetje jammer is, is dat je alleen het nieuwe gedeelte van het kasteel kunt bezoeken. De rondleiding was wel aardig, maar niet echt spectaculair. Wat wel heel erg mooi is, is de kapel waarvan de wanden versierd zijn met een unieke kruisgang, welke is gemaakt van emaille op een koperen oppervlak. Nog niet eerder heb ik een dergelijke kruisgang gezien. Helaas mocht je binnen geen foto's maken. Het kasteel ziet er mooi uit van buiten en het ligt bovenlangs het riviertje de Tepla. Vanaf Sokolov, of zuidelijker vanaf Plana, rijd je er via een mooie weg door de bossen naar toe.

Becov nad Teplou

Gelukkig konden we toch nog wel een keer naar het Aquapark in Klásterec nad Ohři en naar Kemp Karel om te zwemmen en te midgetgolfen. Verder zijn we veel thuis geweest, veel gelezen, gebakken, gebarbecue-ed bij onze Tsjechische vrienden, waar we trouwens ook overheerlijke gerookte en gebakken vis hebben gegeten. Echt, de Tsjechen weten wat lekker eten en drinken is. Ook had Daša als verassing nog aan het einde van de vakantie een tvarohtaart met vers fruit voor ons gemaakt en ook gebak met bosbessen, echt lekker. Het recept van de tvaroh(kwark)taart kun je hier vinden. Pepa verwende ons gedurende de hele vakantie met augurken, komkommer , koolrabi en uien uit zijn eigen tuin. De augurken heb ik ingemaakt met behulp van een fles met gekruide inmaakazijn die ik bij de supermarkt vond. Ik hoop dat ik de gebruiksaanwijzing goed heb begrepen, maar dat merken we vanzelf als we de volgende keer in ons chata komen want de potten met augurken staan daar te 'rijpen'.

Uiteraard is een vakantie niet compleet zonder een klein ongemakje :-) , als je een eigen huisje hebt. Dit keer betrof het onze septic tank. Aan het einde van de eerste week zag ik dat hij bijna 3/4 vol was. Het laatste stuk van de septictank is om een of andere reden niet geisoleerd en als de "vulling" dus dit kritieke punt bereikt loopt er water in het gat waar het drukvat en de elektriciteit van de pomp in zit, en dat is "shit" (letterlijk en figuurlijk). Ik had Luboš dus gevraagd of hij wilde bellen om een wagen langs te sturen om de septic leeg te zuigen. Tja, dat duurde door omstandigheden dus nog bijna anderhalve week en dat was echt niet leuk. Nu hadden we eindelijk normaal water, konden we nog niet douchen en de wc fatsoenlijk doortrekken, zuuuuucht. Nou ja, de laatste 5 dagen hebben we toch nog van een lege septictank én de douche én wc kunnen genieten.

Eigenlijk hadden we ook nog de papieren rompslomp en afwikkeling moeten doen van mijn "jednatelschap", echter dat was nog niet helemaal klaar. Onlangs heb ik dat in Nederland middels bij de ambassade gestempelde en getekende volmachten en documenten, en met dank aan ons contactpersoon bij de makelaar, bijna helemaal kunnen laten afwikkelen. Alleen zaken bij de bank in Tsjechië moeten echt persoonlijk geregeld worden, dus dat komt de volgende keer.

De laatste dagen hebben we lekker in ons dorp doorgebracht, we zijn lekker uit eten geweest, onder andere bij 'U Svejku' in Frantíškový Lázně, waar ik varkensknie heb gegeten. Een aanrader, heerlijk zacht vlees. Ook deze vakantie hebben we 's avonds laat en s'nachts weer buiten gezeten om naar de prachtige sterrenhemel te kijken. Hoewel het regelmatig kouder dan 10 graden was, waren de grote hoeveelheden vallende sterren tijdens alle 3 de weken een mooie beloning voor het kou lijden (overigens doet een Becherovka of Slivovice ook wonderen als het koud is...).

De laatste volle dag die we hebben is het lekker zonnig en dus gaan we nog één keertje naar Kemp Karel om nog even te zwemmen in het Jesenice meer. Daarna bezoeken we Maria Loreto, een kerk met kapel en beeldentuin, die zo'n 5 km. buiten Cheb ligt. En dan moeten we toch echt terug want we zijn uitgenodigd bij Daša en Luboš om onze laatste avond door te brengen en te komen barbecue-en. Nadat we op onze laatste avond waren verwend door iedereen voordat we weer terug naar Nederland gingen, we kregen Becherovka, keramiek, wafels, uien, komkommer en augurken mee, Pepa kwam ook nog speciaal langs vanuit Cheb met allerlei lekkers, gingen we vrijdag 12 augustus weer aan de slag om alles netjes achter te laten. Natuurlijk nog een grote tas met Tsjechische specialiteiten en lekkernijen ingeslagen voor in Nederland en vervolgens reden we om half 3 ´s middags met de inmiddels welbekende gemengde gevoelens weer richting Nederland.

Kerstvakantie 2005

Op de eerste anderhalve dag na was het een vakantie in een wit paradijs. Ik heb genoten van heel lange wandelingen, dagelijks. En soms 3 tot 4 uur. Wandelen zonder een mens tegen te komen, genieten van alles om me heen wat ik daar zo (mooi) vind, de rust, de natuur, luisteren naar de stilte..... Wandelen in een witte wereld. Het verslag volgt nog maar wel plaats ik hier een gedicht over hoe ik de winter in Tsjechië ervaar en een ode aan Tsjechië die ik onlangs heb geschreven. Voor wie nog niet overtuigd is....

Winterervaring in Tsjechië

De witte deken bedekt de zwarte aarde
De laag aan de hemel staande zon
Schoonheid en stilte die ik ontwaarde
Winterseizoen dat weer begon

Sneeuw kleurt van blauw tot violet
Weerspiegeling van het licht
Op de kristallen afgezet
Koude wind langs m’n gezicht

Zilveren sterren in de nacht
Takken door sneeuw buigen zwaar
Sneeuwvlokken die dwarrelen zo zacht
De natuur die maakt zich klaar

Voor de winterslaap die volgen zal
Van stilte, rust en vredigheid
Het bevroren meer beneden in het dal
Een stilstaan in de tijd

De koude grond waarop ik loop
Bevroren ochtenddauw
De zwakke zon brengt nieuwe hoop
Op warmte in de kou

De ijslaag op de regenton
IJsbloemen op het glas
Geraakt door de ondergaande zon
Reeën zoeken voedsel, op bevroren gras

De geur van het hout en van de kolen
Kriebelt m’n neus en ademt in mijn keel
De wereld onder sneeuw verscholen
Voel je hier de stilte, alles één geheel

Met een speciale plek verbonden
De bergen, de bossen aan de overkant
Wat ik onbewust zocht gevonden
Mijn tweede vaderland

Tranen prikken in mijn ogen
Is het de winter, is het de wind
Of is het ’t onvermogen
Om te beschrijven wat ik werkelijk vind

*******************************

Ode aan Tsjechië

Ik wandel in mijn droom,
een pad tussen bomen waar het zonlicht gefilterd wordt door de bladeren.
De stralen breken en verspreiden zich in alle kleuren van het spectrum over het water dat in het beekje over de stenen loopt. Moravië, Tsjechië, mijn vroegste herinneringen.
Ik wandel in mijn droom,
tussen de zonnenbloemen. Velden vol, ik ruik ze weer en ik sta er weer tussen als toen. Jullie zijn met duizenden en ik alleen. Maar tussen jullie in voel ik mij thuis. Tsjechië, mijn eerste keer.
Ik wandel in mijn droom,
over de pleinen in Uherské Hradiste en Uhersky Brod, zie voor het eerst in mijn leven de met prachtige beelden versierde pestzuilen met beenderen. Waarom staat er Marianske op? Tsjechië, roep je me?
Ik wandel in mijn droom,
door de heuvels langs de wijnranken. Achter de heuvels zie ik het onweer omhoog trekken, binnen 10 minuten is de lucht van helder lichtblauw via donkerblauw en alle tinten grijs in zwart veranderd. Een daverend onweer barst los en weerkaatst tientallen malen tussen de heuvels. Ik laat me doorweken door de meest fantastische stortbui ooit in mijn leven. Daarna warmt en droogt jouw zon me weer op. Tsjechië, wat ben je bijzonder.
Ik wandel in mijn droom,
in de kathedraal van Velehrad. Wat is het hier mooi. Waarom heb ik nog nooit zo'n mooie kerk gezien tot dan? Gingen toen ik bij jou kwam mijn ogen pas open? Wat is het hier stil, vredig...... Tsjechië, je hebt me betoverd.
Ik wandel in mijn droom,
langs het kampvuur waar we worstjes boven roken. Ik ga zitten en hoor de geluiden van de nacht. Het vuur knettert en kleine stukjes gloeiende gele, rode en oranje as dwarrelen door de lucht. Ik drink mijn allereerste Becherovka. Tsjechië, wat ben je heerlijk.
Ik wandel in mijn droom,
alle plaatsen waar ik daarna was. De heldere vriesnacht in Susice, geen mens te bekennen maar ineens een hert daar midden op de weg tussen de met sneeuw bedekte bergen. Een nacht als zwart fluweel, intens donker maar met zoveel sterren als ik nog nooit had gezien. Een stille wereld gehuld in sneeuw. Tsjechië, wat ben je mooi.
De dagen op Medvedin, waar ik genoot van de zon die brandde op mijn wangen tijdens de weken in februari. De prikkelende kou, de dennenbomen in de sneeuw, de zuivere lucht. Wat geef je me energie. Ik wandel de avonden door mijn dorp en daarna in mijn tuin, onder de perenboom met een boek tot de laatste zonnestraal achter de bomen in het meer verdwijnt. Je brengt me geluk en rust. De middagen in de kastelen die ik bezocht, alle geuren van vervlogen tijden die ik opsnoof. Mijn handen die de dikke muren voelden en me terug voerden in de tijd.
De wegen en bruggen in Praag, stad waar een stukje van mijn hart door de Vltava stroomt. Stad waar ik nooit verdwaal al kende ik je niet.
De gele koolzaadvelden en de witte en roze bloesems van de fruitbomen langs de weg naar Cheb in mei, jullie zware geur bedwelmt me.
Ik wandel zomers langs de braamstruiken die in augustus zoveel bramen geven, de warme wind laat mijn haren wapperen. Het stof van de gemaaide velden zweeft door de lucht en ik ruik het hooi dat in grote rollen ligt te wachten.
Ik dwaal door de zalen van Zamek Troja, omhoog en om me heen kijkend naar de prachtigste fresco's die ik ooit in mijn leven heb gezien.
Ik wandel de herfstdagen door, kijk uit over de heuvel vanaf het hoogste punt in mijn dorp en zie alle kleuren van de herfst om me heen. Van goudgeel tot bruin. Van oranje tot diep donkerrood. Van frisgroen tot verdord en bijna zwart. Ik ruik de zoetige geur en met mijn vingers volg ik de nerven van de bladeren. Elk blad is anders, elke boom, elke struik is anders en toch is het een vloeiend geheel waar ik overheen kijk voor het eindigt als weerspiegeling in de rimpeling van het meer. De paddestoelen op de bosgrond tussen de afgevallen bladeren en de elfenbankjes met gegolfde randen aan een boomstronk.
Ik wandel in mijn droom alle wandelingen die ik liep, en weet. Alles wat ik zag, rook, voelde en proefde.
Ik wandel in mijn droom en herinner mij alles nog. Tsjechië met volle teugen, geniet ik van je. Houd ik van je, ben ik een deel van je en jij van mij.
Ik wandel in mijn droom,
op weg naar de volgende keer dat ik weer bij je zal zijn. Je zult me met open armen ontvangen, je wacht op mij als ik op jou.
Tsjechië, mijn land. Je hebt me veroverd.

Laat je opmerking of bericht over deze website achter in het

© M. Wustenhoff 2003 - 2006. All rights reserved.