LOGBOEK 2006

 

Februari 2006

Logboek Tsjechië 26 februari 2006 tm 5 maart 2006

Op zondag 26 februari vertrekken we ’s middags om half 2. Ik ga dit keer samen met een vriendin, wat garant staat voor een week rust en plezier. Het is rustig op de weg en behalve een paar sneeuwbuien in de buurt van Kassel, waardoor we wat langzamer moeten rijden, gaat de reis voorspoedig en arriveren we na 2 tussenstops onderweg om 10 uur ’s avonds bij mijn chata. Het licht brandt, maar dat komt omdat Lubos nog bezig is met het water. Het blijkt dat alle leidingen bevroren zijn en Lubos staat met een verfbrander te proberen de leidingen (tevergeefs) te ontdooien. Binnen staat er een straalkachel op de muur in de badkamer te branden om de leidingen van binnenuit nog eens extra helpen. Helaas….. Dus, zoals gewoonlijk hebben we géén water uit de kraan bij aankomst. Lubos verfbrander heeft inmiddels ook de geest gegeven en Lubos zakt bij mij op de bank met een “pivo” en de mededeling dat het “zitra” (wat heb ik dát woord al vaak gehoord hier) vast wel in orde zal komen. Afijn, een positief punt is dat de kachel lekker brandt en er een extra elektrisch kacheltje is neergezet omdat de temperatuur ’s nachts daalt nar ca. -10 graden. We pakken wat spullen uit, bellen en sms-en naar de achterblijvers en kruipen rond middernacht in ons ijskoude bed, dat is wel even schrikken en warm worden wil ondanks een dubbel donzen dekbed niet erg lukken. Morgen ook maar een kacheltje boven aanzetten….

Maandag maken we er een rustig dagje van. Het is prachtig weer, de zon schijnt en na het ontbijt maken we een wandeling langs het Skalkameer naar Cetnov 1. De zon weerkaatst op het wit besneeuwde meer en de sneeuw schittert alsof er tienduizenden diamantjes op liggen. Het is als altijd mooi en vredig. We horen de vogels en genieten van de wandeling in stilte. Bij Cetnov 1 gaan we nog even zitten met de zon op onze gezicht, zálig. We klimmen vervolgens naar boven en lopen langs de weg terug naar huis. ’s Middags rijden we naar Cheb voor de boodschappen en bezoeken meteen de vaste Vietnamees. Dan is het tijd voor een drankje en iets lekkers en in het centrum van Cheb drinken we warme chocolademelk en eten we Palatschinken met jam en slagroom. Vervolgens loop ik vanaf Cheb naar huis terwijl mijn vriendin vast met de auto gaat. Zij vindt het maar niets dat ik alleen loop en ik moet m’n best doen om haar te overtuigen dat ik dat echt al veel vaker heb gedaan. Overigens stopt er maar 1 keer een busje met een Tsjech die me een lift aanbiedt, die ik beleefd doch dringend afsla. Als ik weer in mijn chata ben hoor ik ineens wat vreemde geluiden uit de badkamer komen; water?! Ik ga kijken en hoor een hoop gesputter en gedoe en vervolgens verschijnt Lubos om de hoek van de deur met de mededeling dat het water het weer doet. Dat wil zeggen, in de badkamer. De keuken is nog even een ander verhaal. Maar ik ben allang blij met het kleinste beetje (warm) water uit de kraan. Lubos komt vervolgens weer binnen aan de pivo en vraagt meteen of we straks meegaan naar hem en Dasa. Dat is goed. Wij eten nog even onze broodjes op en om een uur of zeven vertrekken we naar Dasa. Daar worden we weer gruwelijk verwend. Voor Dasa had ik echte Belgische bonbons meegenomen, die overigens zo lekker waren dat ik ze bijna zelf gehouden had, maar ik ben sterk geweest. Ze was er erg blij mee, en Lubos nog meer. We drinken Fernet, koffie, een of andere vage aardbeienlikeur en krijgen ham, spek, taart, chips, gevulde kool etc. etc. voorgezet. Inmiddels ben ik hier wel aan gewend maar mijn vriendin weet niet waar ze al dat eten en drinken moet laten. Om ca. half 10 gaan we naar huis, drinken nog een glaasje Becherovka (ik althans) en gaan een beetje bijtijds naar bed want de volgende dag gaan we vroeg opstaan. Ik heb een afspraak met twee Nederlandse dames die een kasteel beheren in Borovany in de Sumava en daar kunst- en culturele weekenden aanbieden om een interview te houden voor de VNTS.  

Dinsdag 28 februari begint de mobiel om 7 uur ’s ochtends te piepen. We staan op, ontbijten, smeren het een en ander voor onderweg en zorgen dat de kachel goed vol zit met hout en kolen. Dasa heeft beloofd gedurende de dag een aantal keren naar de kachel te kijken omdat we de hele dag weg zullen zijn tot ’s avonds. Om half 9 rijden we weg. Het weer is alweer schitterend en de route die we moeten rijden is mooi. We komen langs Marianske Lazne, Plana en gaan daarna de snelweg op tot Plzen. Vervolgens volgen we weg 20 die ons voer langs het kasteel in Lnare, langs Blatna met haar kasteel dat in het water staat, langs Nepomuk en Pisek en vervolgens tot Ceské Budejovice waar we afslaan en een klein weggetje volgen naar Borovany. Onderweg genieten we met volle teugen van een prachtige witte wereld die volop in de zon ligt te schitteren en de 3 ½ uur rijden zijn door het mooie weer en de prachtige omgeving en uitzichten goed te doen. In Borovany aangekomen vinden we het kasteel moeiteloos en worden we warm onthaald door Mieke Muller en Adriana Jens.

Meer informatie over de workshops, activiteiten en kamperen bij Kasteel Borovany kunt u vinden op www.borovany.com.

Om 4 uur gaan we weg bij Mieke en Adriana en lopen we nog even het dorpje door. Het beeldenparkje in de sneeuw en tot mijn verrassing kunnen we het prachtig gerestaureerde 14e eeuwse kerkje ook nog van binnen bekijken. De huizen in het dorpje hebben verschillende mooie geveltjes en ik maak, uiteraard, diverse foto’s. Na een half uur beginnen we aan de terugreis. We rijden nog even langs Hluboka nad Vltavou, maar komen niet meer bij het slot. Daarna rijden we dezelfde route terug en in de schemering zien we in de sneeuw op een veld wel 20 reeën staan. De terugreis verloopt ook weer goed en eenmaal aangekomen bij Cetnov 1 wil ik persé vanaf daar naar huis lopen. Het kost mij nogal wat overredingskracht om mijn vriendin er van te overtuigen dat ik hier echt heel vaak ’s avonds (en soms in het donker loop), niet bang ben en het echt niet zo gevaarlijk is als zij blijkbaar denkt. Als ik met 3 kwartier niet thuis ben mag ze me komen zoeken. Dat is uiteraard niet nodig en ze is zelfs verbaasd dat ik zó snel terug ben. De avond brengen we door met het bekijken en overzetten van de foto’s en het uitwerken van het interview en lezen. De slaapkamer is dit keer wat minder koud dankzij het convectorkacheltje en ook de afvoer en de leidingen in de keuken zijn inmiddels ontdooit, en dat al na twee dagen!

Woensdag is een lekker luie dag. Het waait nogal dus het plan om te gaan skiën laten we varen. Ik slaap eerst lekker uit tot ½ 11 en na het ontbijt maakt ik een lange wandeling via Cetnov 1 naar Briza en daarna langs het Skalkameer terug. In de twee uur dat ik loop geniet ik van de zon, een sneeuwbui, de stilte, de vogels, het water dat hard stroomt bij Briza en volkomen stil is als ik zo’n honderd meter verder ben. Door de wind worden blaadjes en takjes voor me uit geblazen over de sneeuw langs het meer. Soms lijken het net heel snel rennende insecten, soms buitelen ze of tollen ze rond. Ik kijk er met plezier naar en verwonder me er over hoe mooi en zichzelf de natuur hier is, eenvoudig en echt, soms bladstil, soms suist en ruist alles door de windvlagen. Maar het is altijd mooi. De kou prikkelt mijn gezicht maar ik vind het een lekker gevoel en het geeft me energie. Als ik bij Cetnov aankom, geniet ik even op “mijn” steigertje van het uitzicht over mijn meer. Aan de overkant is een stuk water dat nog niet dichtgevroren is en daar zitten tientallen eenden en meerkoeten. Achter me hoor ik een specht en gescharrel van andere vogeltjes die tegelijkertijd een concert geven. Terug naar binnen gaan is op zulke momenten moeilijk en ik stel het nog even uit door in mijn dorp naar boven te lopen en nog even uit te kijken over de chata;s en chalupa’s naar het meer toe. Weer ervaar ik alles wat ik hier telkens weer vind: de stilte, de schoonheid, mijn thuis.
Uiteindelijk moet ik toch weer naar binnen en na een lekker warme koffie halen we onze boodschapjes in Cheb. We krijgen bezoek van Pepiku, die wat komt drinken en waar we ’s avonds in het restaurant mee afspreken. Om 7 uur zijn we daar en Pepiku en Gunther (de overbuurman) zitten al aan het bier op ons te wachten. We eten, praten en drinken wat samen en Gunther zorgt ervoor dat we allemaal voorzien worden van “medicin” (Slivovice), want dat is goed voor alles: maag, darmen en ik weet niet wat allemaal nog meer. Bij mij is het vooral goed voor mijn stemming. Als we naar huis gaan lezen we nog wat voor we gaan slapen.

Donderdag 2 maart sta ik om 8 uur op. Ik had de wekker gezet om 9 uur omdat we willen gaan skiën maar dit geeft me mooi de gelegenheid om voor we weggaan een klein uurtje te lopen. Ik maak een wandeling door een prachtig stil Cetnov in de ochtend. De zon schijnt alweer en het is werkelijk een stralende ochtend. Achter de heuvels schijnt een gloed door de opkomende zon en het meer ligt er stil en vredig bij. Tijdens mijn wandeling zie ik geen mens, alles en iedereen behalve de vogels is nog in diepe rust. Als ik weer bij mijn chata komt staat het ontbijt klaar en daarna rijden we naar Klinovec. De sneeuw ligt metershoog langs de weg vanaf Jachymov maar het rijden gaat heel goed. Het is helder en héél mooi. De bomen zijn bedekt met een dikke laag sneeuw waardoor de takken zwaar zijn geworden. Bij Klinovec aangekomen is alles even mooi en wilt, de dennenbossen, de heuvels… Met de zon erop zorgt het voor idyllische plaatjes. We skiën zo’n 3 1/2 uur waarbij we de nodige lol hebben, vooral als blijkt dat ik ongewild achteruit blijk te kunnen skiën en uiteindelijk bijna uitgescheurd in een spagaat eindig achterover in de sneeuw. Ook mijn vriendin bekijkt de sneeuw van héél dichtbij en vervolgens gaan we maar even de Stube in waar we ons tegoed doen aan warme grog die toch een beetje sterker was dan we dachten en voor wat vreemde bijwerkingen zorgt. Zo vind ik het vreemd dat er toen we aankwamen er maar één tafeltje met bakjes buiten stond , en toen we weggingen het er ineens twee leken….. Afijn, we hebben lol en het is een tijd lang niet meer koud. Om 4 uur sluit de lift en gaan we terug naar de auto. De ergste invloed van de alcohol is inmiddels weggetrokken zodat ik veilig terug kan rijden. We stoppen nog even in Karlovy Vary voor wat inkopen en komen om 8 uur bij het weggetje naar huis aan. Uiteraard wil ik hier weer uitstappen om de rest naar huis te lopen maar dit keer is vriendinlief onverbiddelijk. Ik mag niet lopen, veel te gevaarlijk en daarbij wil ze niet alleen de kachel aansteken en meer van dat soort smoezen. Vooruit dan maar, morgenochtend haal ik de schade wel in. De kachel smeult trouwens nog, zelfs na 10 uur, en gelukkig hebben we hem heel snel weer goed aan de praat en loeit hij tevreden. ’s Avonds schrijf ik mijn logboek. Het was een heerlijke dag, lekke geskied in de zon, rode koontjes zijn er getuige van. Morgen weer, als het meezit.

De vrijdag hebben we inderdaad weer geskied, het was wat neveliger dan donderdag maar toch heel lekker. Uiteraard loop ik mijn dagelijkse wandelingetje en ik breng nog een bezoek aan het internetcafé. Er is iemand die ik nog heel graag even online wil spreken ;-) .

Zaterdag ruimen we op, halen de boodschapjes en winkelen wat Verder loop ik mijn laatste wandeling door de sneeuw langs het meer. Ik loop lang en met de altijd gemengde gevoelens van het ervaren van de schoonheid van mijn Tsjechië en het naderende afscheid. Toch is het afscheid dit keer minder erg dan anders....

Na eind februari ben ik pas weer met pinksteren naar mijn chata geweest waar ik met mijn lief Staf 4 dagen met volle teugen heb genoten van onze gezamenlijke liefde: Tsjechië. Uiteindelijk heeft onze liefde voor Tsjechië ons bij elkaar gebracht en het was heerlijk om daar samen 4 dagen van te kunnen genieten in ons chata in een klein dorpje. We hebben Marianske Lazne bezocht, o.a. het Russisch orthodoxe kerkje van St. Vladimir en de kolonade. Verder hebben we vooral onze tijd doorgebracht in Cetnov. Gewandeld, onze vrienden bezocht en genoten van de omgeving, de rust en elkaar. En heb ik mijn lief eindelijk eens in het echt kunnen laten zien waar ik hem over had geschreven en verteld.

Vervolgens gingen we 3 weken later samen naar Dolni Dvoriste om de talencursus Tsjechisch voor gevorderden te volgen. Net als vorig jaar was dat een succes en voor mij was het nog leuker omdat we samen konden doen. En nu is het aftellen tot de zomervakantie, nog een week werken en dan is het zover.

Zomer 2006

De zomervakantie bestond dit jaar uit twee delen: twee weken in augustus, dan 3 weken werken, en daarna nog één week in september. De week in september was een cadeautje want we zouden eerste ergens anders heen gaan. Maar nu eerst de twee weken in augustus.

We vertrokken op vrijdag 4 augustus rond een uur of 1 's middags, ruim een week helemaal voor ons samen en daarna zouden onze zoons met de Eurolines bus naar Praag komen en nog een week bij ons blijven. De reis verliep prima en rond half 10 's avonds waren we "thuis in Tsjechië". Wat gedronken en naar bed. De volgende dagen waren heel relaxed, lang uitslapen, ontbijten met warme broodjes uit de oven en vooral niets moeten. Ik had uiteraard een stapeltje boeken mee om mijn vrije tijd mee te vullen. Het weer liet ons wel erg in de steek deze weken, welgeteld hebben we van de 18 dagen zo'n 3 1/2 dag mooi weer gehad. Na het eerste weekend brachten we op maandag een bezoek aan Jacques en José, Belgische kennisen die ook een chata hebben. Het was een uurtje rijden naar het zuiden. Hun chata ligt ook in een heel klein dorpje waar we nog wat wandelden, onder andere naar een, inmiddels behoorlijk vervallen en verwaarloosd, kerkhofje dat achter het stuk grond van Jacques en José ligt. Het kerkhof is zo verwaarloosd omdat er veel Duitse doden liggen en de Tsjechen de graven niet wilden verzorgen. Dit alles heeft te maken met de problematiek destijds rondom de Sudeten Duitsers. Eveneens is het vanwege diezelfde problematiek dat het dorpje nu nog maar uit een handje vol inwoners en een twintigtal huizen bestaat terwijl er vroeger meer dan 1000 inwoners waren. Toen de Duitsers echter gedwongen werden te vertrekken zijn er (bewust) een aantal huizen afgebrand. Er wordt gesuggereerd dat de Duitsers zelf hun huizen in brand hebben gestoken omdat ze hun bezittingen ook niet aan de Tsjechen gunden die wel achterbleven in het dorp.
Nadat we vertrokken uit Nova Ves, reden op advies van Jacques en José naar Chodová Planá waar zich de bierbrouwerij van het Chodovar bier bevindt en waar je in de kelder kunt eten. Je loopt er door een lange gang langs wat vitrines met informatie over de brouwerij alvorens je in het restaurant komt. Ze noemen het zelf een museum maar dat vond ik echt wel te veel eer. In het restaurant heb ik varkensvlees in een saus met, hoe kan het ook anders, bier gegeten. Het was niet slecht maar ook niet heel bijzonder en ik zou het zelf niet iemand speciaal aanraden. 's Avonds thuis deden we wat voorbereiding voor de dinsdag want we wilden naar Prachovské Skalý gaan. De weersvoorspellingen waren beter voor dinsdag en we wilden uiteraard wel iets kunnen zien van dit, naar we hoopten, mooie gebied. We wilden allang een bezoek brengen aan maar dat was vanwege de lange reisafstand toch telkens weer een struikelblok. Een boekje van het Tsjechisch centrum over "bergen" bracht uitkomst: iets minder ver weg was een soortgelijk gebied als Adršpach: Prachovské Skály. Toch nog wel ruim 3 uur rijden, ten noord-oosten van Praag, iets voorbij Jičín. Maar 3 uur vonden we acceptabel om iets te gaan zien wat ons beiden heel mooi leek. Zo reden we op een vroege dinsdagochtend richting Prachovské Skály. Het was een zonnige dag en aangekomen in Prachovské Skály en na het kopen van een kaart van het wandelgebied aldaar, begonnen we aan onze wandeling door , met recht, een paradijselijk stuk natuur.

Prachovské Skalý Prachovské Skalý Prachovskë Skalý


Het bosrijke gebied biedt elke wandelaar en/of natuurliefhebber de mogelijkheid om het gebied te verkennen d.m.v. korte, middellange of lange wandelroutes die met verschillende kleuren worden aangegeven. Wij houden van wandelen maar onze conditie was nou niet echt optimaal, dus waren we zo verstandig om de middellange route te kiezen van zo'n 5 kilometer (achteraf werd het toch een lange route want, hoewel het me moeilijk valt om toe te geven, kunnen vrouwen blijkbaar inderdaad geen kaart lezen...... in elk geval ik toch niet, zo bleek). Dankzij het verdwalen hebben we ongewild wel de mooiste stukken van het gebied gezien en daar waren we achteraf toch heel blij mee. De routes leiden je langs prachtige, soms grillige, (zandstenen) rotsformaties die in de tijd gevormd zijn door zon, water en vorst. Regelmatig kom je op een uitkijkpunt vanwaar je over de verre omgeving kunt uitkijken, of tussen de prachtige rotsen om je heen staat.
De rotsen hebben tot de verbeelding sprekende namen zoals naald, pet etc. Zelf kun je je fantasie de vrije loop laten als je naar de rotsen kijkt, er is van alles in te zien zoals twee handen tegen elkaar of een doodshoofd.
De wandelpaden stijgen en dalen en er zijn, afhankelijk van welke route je kiest, (heel veel) trappen die je door en over de rotsen laten gaan. Soms kruip je onder laaghangende rotsen door. Bij de lastigere of moeilijke stukken zijn wel leuningen dus ook als je niet zo geoefend bent is het goed te doen, zelfs met schoenen met hakjes, al is dat niet het meest ideaal. We hebben 3 1/2 uur gewandeld, gekeken en gefotografeerd. Maar vooral hebben we genoten van al het moois om ons heen, de prachtige rotsen, het bos, de stilte, de zon. Een heerlijke dag in een waar paradijs. Terug naar huis aten we, wederom een tip van Jacques en José, in Plana op het pleintje waar een romantisch (vis)restaurantje is. Daar hebben we erg lekker gegeten en een het was een goede afsluiting van een zalige dag.

Verder bezochten we in deze week nog "ons kerkje" Svatý Vladimir in Marianske Lazne en werd ik verrast met een ring met Tsjechische granaatjes erin. Granaatjes zijn, in dit geval diep donkerrode, halfedelsteentjes die op verschillende plaatsen in Tsjechië gevonden worden.
In ons chata werd tussendoor door Staf geklust: er waren al vanaf de eerste winter 4 ramen kapot die nu vervangen zijn. Ook de deur naar de kleine slaapkamer die vanaf het begin al niet sloot werd passend gemaakt en kon voor het eerst in ruim 3 jaar gewoon dicht. Het gat boven de deur werd ook dicht gemaakt.

Uiteraard waren bezoekjes van Daša en Luboš bij ons en vice versa ook onderdeel van de vakantie en ook kwam Luboš zo af en toe nog in de put zitten als de slang weer eens los raakte en het water een kant op ging waar het niet heen moest. Ook kregen we een uitgebreide film van het huwelijk van Daša en Luboš te zien.

De tweede week kwamen onze zoons met de Eurolines bus naar Praag waar we ze met de auto gingen ophalen. Het vinden van de parkeerplaats waar de bus stopte zorgde voor wat oponthoud, maar uiteindelijk vonden we elkaar dan toch en brachten we de middag en een deel van de avond in Praag door. Een wandeling langs de burcht en over de Karlův Most was daar een logisch onderdeel van want de jongens waren nog nooit in Praag geweest. Vervolgens splitsten we de laatste anderhalf uur op zodat wij boekwinkels konden bezoeken en de jongens CD- en computerwinkels. Bij Stein, een klein dorpje in de buurt, werd er op quads gereden door de bossen met als resultaat heel veel modder, blaren en uitgeputte zoons. We brachten ook nog een bezoekje aan Karlovy Vary. We hebben een paar keer in Cetnov 1 gegeten waar ook een restaurantje staat. Dit had als reden dat we nogal baalden van de onvriendelijke bediening en ontvangst in het restaurant van Zdenka. De eigenaars van "U Havlicku" in Cetnov 1 waren echter heel vriendelijk en dus kwamen we er een paar maal terug om te eten.

Op zondag de 20e reden we weer naar huis. Inmiddels hadden Staf en ik besloten dat we 3 weken later weer terug zouden komen in plaats van naar de Belgische kust te gaan omdat we allebei zo heel erg genieten van ons Tsjechië.

Een week September, nazomeren met volle teugen.

9 september 2006 reden we 's avonds naar België vanwaar we de volgende ochtend weg zouden rijden naar ons chata in Tsjechië. De zaterdagochtend stonden we op met stralend weer, de weersvoorspelling voor west-Tsjechië was goed en veelbelovend. Tegen zes uur 's avonds parkeerden we de auto op de oprit, het laatste stuk vanaf de grens tot aan het huis was wat lawaaierig omdat er een stuk kunststof plaat dat onder de auto bevestigd was deels los hing en bij iedere hobbel en kuil in de weg over de grond schuurde. Het weggetje naar ons dorp zit sinds de afgelopen strenge winter vol met hobbels en kuilen, dus enige angst dat de plaat er helemaal onderuit zou vallen was ons niet vreemd. Zodoende dat de volgende dag, terwijl ik languit achterover in een luie stoel met een boek lag te genieten van de zon, Staf lag te zweten onder de auto om de plaat vast te zetten.
De weersvoorspellingen lieten ons niet in de steek. De hele week was het stralend weer, met een teperatuur rond de 25 graden en zon. Alles wat we in augustus gemist hadden, kregen we nu volop en we genoten ervan. De hele week hebben we heerlijk uitgerust, lang uitgeslapen en vervolgens gingen we de tuin in met een boek of gewoon genieten van de zon. We hebben wandelingen gemaakt door de stille omgeving en mooie natuur. En al leek het nog volop zomer, je zag, rook en voelde de naderende herfst. Er waren al heel wat paddestoelen en de kleuren van de bladeren waren langzaam aan het veranderen.
Behalve luieren brachten we een bezoek aan het "Metsky Urad" (gemeentehuis) van Frantiskovy Lazne waar we wat informatie van nodig hadden. Een aardige ambtenares legde ons alles rustig en langzaam uit en schreef op ons verzoek nog van alles op. We reden naar Hrad Seeberg, een stukje buiten Frantiskovy Lazne maar het kasteel was al gesloten. Bij Daša en Luboš zagen we nóg meer foto's van hun huwelijk van afgelopen juli en een buurjongen van andere dorpsbewoners kwam, zonder dat hij me ooit gezien had, brutaalweg vragen of ik als ik de volgende keer zou komen wat hasj of wiet wilde meenemen want ik was tenslotte een Nederlandse. Hij bood me 50 kronen aan en zei dat in Nederland toch iedereen hasj en/of wiet rookt, dus ik ook. Toen ik zei dat ik dat niet deed en, helaas voor hem, ook niets voor hem wilde meenemen, vond hij me maar flauw.
Er werd in deze week 1 klusje gedaan: een brievenbus werd opgehangen. De enige reden hiervoor was dat mijn moeder een verjaardagsbrief had gestuurd en dat ze die twee weken later weer keurig terug thuis bezorgd kreeg. Zodoende had ik voor mijn verjaardag geld gekregen om een brievenbus aan te schaffen in Tsjechië en zou zij nogmaals een kaart sturen (ook die kwam weer netjes terug in Nederland....). Wij hadden meteen de eerste dag heel braaf een brievenbus gekocht op de Vietnammarkt, naar de wens van mijn moeder. Overigens bleek later dat die brievenbussen ergens anders veel goedkoper waren. Nou ja, hij hangt en het staat in elk geval een soort leuk al vermoed ik dat er maar weinig post in zal komen. Misschien tegen de tijd dat we er permanent gaan wonen?!

Brievenbus Hrad SeebergMetsky Urad

Omdat we met ons tweeën waren hebben we onszelf lekker verwend en zijn elke dag uit eten geweest bij "U Havlicku" in Cetnov 1. We werden direct herkend en naarmate de week vorderde kregen we meer en meer Tsjechische taaltips en hadden we wat gesprekjes in ons steenkolen Tsjechisch waardoor we weer iets bijleerden.
De avonden brachten we door bij de open haard waarin we steevast elke avond een "hermelin" kaasje warm maakten, en met een borrel want de temperatuur daalde na 19.00 uur echt snel. In de nacht was het soms maar 7 of 8 graden. Op zondag de 16e namen we afscheid van een meer dan heerlijke week in ons chata. Er is anti vries in de leidingen gegoten in de hoop dat we in december niet eerst twee dagen met een straalkacheltje de boel te hoeven ontdooien. Ik verlang er nu al naar....straks de sneeuw die alles verandert in een wit paradijs. Tsjechië in de winter, mooi als in elk seizoen.

Kerst en oudjaar 2006

We gaan 23 december op weg naar Tsjechië. We rijden eerst nog via België waar we een (bijna nieuwe) koelkast, magnetron en wat andere zaken ophalen waarmee we de al oude spullen in ons chata mee kunnen vervangen. We rijden na België een voorspoedige rit en zijn in de avond in Cetnov. De hout- en kolen voorraad is aangevuld, en hoe! We plaatsen meteen de nieuwe koelkast en magnetron en de oude verdwijnen naar het "kolenhok". Vervolgens kunnen we er Pepa blijkbaar een plezier ermee doen.

Er ligt geen sneeuw en het is warm buiten. Dat wil zeggen, het is een graad of 7 en dát heb ik nog nooit meegemaakt in december in Tsjechië. De volgende twee weken blijft het raar weer. De meeste dagen regent het en is het grijs. Een paar dagen hebben we flinke wind en na de kerst hebben we dan toch nog één dag dat het sneeuwt. De sneeuw blijft helaas maar kort liggen en na twee dagen is het gedaan met de witte wondere wereld.

Kerstavond brengen we door bij onze vrienden Dasa en Lubos en hun dochter en haar vriend uit Engeland. Zo kunnen we ook nog iets anders spreken dan Tsjechisch... We krijgen de traditionele kerstmaaltijd van karper, aardappelsalade en schnitzel. We drinken de traditionele Tsjechische dranken pivo, eigen gestookte slivovice en Becherovka. Na het eten worden de cadeautjes uitgedeeld. Het is een gezellige, en echt Tsjechische, avond.

De televisie begeeft het deze week, als we hem de eerste keer aanzetten zegt hij "poef" en we horen een hoop gesis. Waarschijnlijk toch last gehad van het vocht in huis. Lubos leent ons de dagen erna een nog oudere televisie die het wel doet, dat wil zeggen als je er op slaat nadat je hem hebt aangezet.

Onze bezigheden bestaan vervolgens de dagen erna uit uitslapen, lezen en wat wandelen (als we tenminste niet weg regenen).
Op een vrijdag rijden we naar Karlovy Vary omdat er geld op de Tsjechische bankrekening gestort moet worden. Tenslotte moet de boekhoudster, de verzekering en het elektra betaald worden. Laat nou net die ene middag de bank gesloten zijn..... We brengen nog een hele dag zoet met formaliteiten omtrent ons rondom eind mei geplande huwelijk in Frantiskový Lázne. We moeten namelijk voordat we in Tsjechië mogen trouwen een aantal papieren meebrengen waarvan we er één bij de vreemdelingenpolitie in Cheb moeten halen. Het leek ons wel verstandig om van te voren uit te zoeken waar de vreemdelingenpolitie in Cheb gevestigd was, en alvast de benodigde informatie te vragen. In eerste instantie werden we naar de politie in het gemeentehuis op het centrale plein in Cheb gestuurd. Daar waren we keurig op woensdagochtend, ze waren namelijk alleen op maandag en woensdag open en maandag was het nieuwjaarsdag. Het bleek echter dat we daar niet op de goede locatie waren want, zo meldde de dame achter het loket, de vreemdelingenpolitie zat bij het station. Dus gingen we naar het station waar we, na een hoop zoeken en vragen, inderdaad bij iets kwamen waar "vreemdelingenpolitie" en "douane" op een onuitnodigende en gesloten deur stond. Gelukkig werd er open gedaan na ons bellen en werden we te woord gestaan door een politieman die, nadat wij in een Tsjechisch-Duitse mix en een hoop handen- en voetenwerk hadden duidelijk gemaakt waar we voor kwamen, ons geruime tijd liet wachten. Hij wist duidelijk niet wat hij met onze vraag aan moest en ging op zoek naar iemand die er meer van wist. Na een klein half uurtje in een kale gang op een houten bankje te hebben gewacht, werden we door de man vriendelijk doorgestuurd naar een ander adres waar de vreemdelingenpolitie zat die wij nodig hadden. Gelukkig was het niet al te ver weg en nadat de politieman ons de route had uitgelegd, wenste hij ons veel geluk voor de toekomst. Na een aantal minuten lopen kwamen we dan eindelijk op de juiste plek waar we in een onvriendelijk ogend gebouw met een rammelende oude lift naar de 6e verdieping werden gebracht. De vreemdelingenpolitie zat echter op de 7e verdieping zo was ons verteld, en zo stond het ook aangegeven. Het liftknopje met "7" weigerde echter elke dienst zodat we bij de 6e verdieping uit de lift stapten. Dan de laatste verdieping maar met de trap...... Dus niet. De trap naar de 7e verdieping was door een groot getralied hek afgesloten en er was geen bel en er was niemand te zien. Staf merkte op dat hij buiten bij de deur een bel en een intercom had gezien dus gingen we maar weer terug naar beneden. Gebeld en inderdaad kwam er een stem uit de intercom die ons, na wat misverstanden over en weer, uiteindelijk naar de, inderdaad, 6e verdieping liet komen. De man bij de vreemdelingenpolitie sprak, hoe vreemd, geen enkele vreemde taal waardoor ik in mijn beperkte Tsjechisch moest uitleggen wat we wilden en wat we nodig hadden zodat we in Tsjechië konden trouwen. We kregen te horen dat we de maandag voor de zaterdag dat we zouden gaan trouwen ter plaatse moesten zijn. Dan bij hun in Cheb het formulier op moeten halen en vervolgens met dat formulier naar Frantiskový Lázne moeten gaan. In Frantiskový Lázne krijgen we dan weer een forumlier waarop staat wanneer we gaan trouwen en dat al onze papieren in orde zijn (hopen we) waarmee we weer terug mogen naar de vreemdelingenpolitie in Cheb. Dan krijgen een document waarop staat dat we legaal in Tsjechië zijn en mogen trouwen. Of zoiets ongeveer. Hoezo bureaucratie?!
Nu was al dit gedoe voor ons ten dele geen nieuws maar door het gezoek naar de juiste locatie en de weigering van de man om ons tegemoet te komen met een klein beetje Duits of Engels daar waar het voor mij ook moeilijk werd, was mijn humeur enigszins verslechterd. Gelukkig maakte paní Laxova, de ambtenares van de burgelijke stand in het Mestský Urad in Frantiskový Lázne, het goed. Zij stond ons net als in september heel vriendelijk en geduldig te woord. Ze had nu alle definitieve datums om te kunnen trouwen beschikbaar, en we spraken ter plekke af dat we op 26 mei 2007 om 12.00 uur zullen trouwen in het gemeente huis in Frantiskový Lázne. We kregen nog twee formulieren mee die we, naast alle andere formulieren die we al geregeld hadden, moesten invullen. Het invullen van de formulieren werd ons gelukkig gemakkelijk gemaakt doordat de dochter van Dasa ons hielp met de vertaling van de in te vullen vragen. Tevens vroegen we of Dasa en Lubos eventueel onze getuigen zouden willen zijn. Daar werd enthousiast op gereageerd.
We kijken er echt naar uit tot het zover is. Trouwen in het land dat ons samenbracht!

We hebben deze twee weken ontzettend veel verschillende vogels in de tuin en op de veranda gehad. We hadden vogelzaad gekocht en vetbolletjes en het is een gekwetter, en soms ook een enorm geruzie, van jewelste. In de tuin lopen dit keer zelfs fazanten rond. Verder krijgen we bezoek van mussen, vinken, meesjes, roodborstjes, boomklevers, Vlaamse gaaien en duiven. En nog een specht voor het huis. Het zijn echt veel meer (verschillende) vogels dan anders, misschien door het relatief warme weer?

Natuurlijk waren twee weken Tsjechië zoals altijd te snel om en moesten we op 6 januari 2007 weer naar Nederland terug. Gelukkig kunnen we vanaf nu wat vaker naar Tsjechië doordat ik minder ben gaan werken en we langere weekends hebben. We verheugen ons er op om nog meer samen te kunnen genieten van ons chata in het voor ons mooiste land van Europa.

Wordt vervolgd.

 

Laat je opmerking of bericht over deze website achter in het

© M. Wustenhoff 2003 - 2007. All rights reserved.