LOGBOEK 2007

Begin 2007

Eerste helft 2007

In januari 2007 waren we aansluitend aan de kerst nog een weekje in Tsjechië. De week werd gekenmerkt door regen, regen en regen. Hadden we na kerst nog 1 dag sneeuw, daarna was het triest weer. Voor het eerst was het geen koude winter, dat was dan wel een voordeel want we konden zonder al te veel moeite ons chata redelijk warm houden. Helaas hebben we door het slechte weer niet zoveel gewandeld, de meeste tijd doorgebracht in huis en met bezoekjes aan Cheb. We hebben bij restaurant "U Havličku" afgesproken om daar ons eten na het trouwen te doen. De eigenaars zijn ontzettend aardig en denken met ons mee en willen duidelijk hun best doen om er een geslaagde dag van te maken. We hebben het menu zo'n beetje besproken.

Omdat we vanaf februari allebei part-time werken hebben we ons voorgenomen om elke maand een langweekend (4 dagen) naar Tsjechië te gaan. Op vrijdag na het werk vertrekken zodat we rond middernacht of 1 uur in ons chata zijn. Dat hebben we voor het eerst het weekend van 16 februari gedaan. Twee dagen prachtig weer, zelfs in de tuin kunnen zitten. Wel met een jas aan, maar echt zalig. Het weekend precies een maand later weer gegaan maar toen troffen we het minder. Twee avonden wat gedronken met Daša en Luboš en Daša beslist dat de volgende keer dat we komen we samen naar Františkovy Lázně gaan om het bruidsboeket en de corsages te regelen. De "jongens" mogen dan niet mee. Ik houd me uiteraard aan de Tsjechische traditie.

Op vrijdag 13 april gaan we weer. In Nederland is het prachtig weer maar op internet heb ik gezien dat het ook in Tsjechië prachtig weer is. We verheugen ons extra op dit bezoek omdat we onlangs een cursus "vogels herkennen aan hun geluid" hebben gevolgd en er heel wat zitten in Tsjechië bij ons chata. Daar komt nog bij dat alles natuurlijk volop in lente sfeer is. Zaterdag blijven we thuis, bijna de hele dag kijken en luisteren we naar de vogels. We zien ook vogels die we op de cursus hebben gehad maar in het echt nog niet hadden gezien. En het is inderdaad wat gemakkelijker om de geluiden te herkennen. Je komt zelfs niet aan lezen toe, je blijft kijken en luisteren. De eikenboom met de klimop in de tuin is ook een heel goede plek voor veel verschillende vogels.
's Avonds om 7 uur gaan we toch nog maar even snel naar de Tesco in Cheb om wat boodschappen te doen. Daarna drinken we koffie etc. bij Daša en Luboš. Ik spreek met Daša af voor maandagmiddag. Ik haal dan op uit haar werk, en samen gaan we dan naar de bloemenwinkel. Staf en ik gaan bijtijds weg want we willen niet al te laat gaan slapen omdat we de zondagochtend uitgetrokken hebben om vroeg op te staan om te gaan vogelen in het natuurreservaatje "Soos", een reservaatje met zwavelbronnetjes.
Zondagochtend om 7 uur de wekker af laten lopen en om ong. 8 uur waren we bij "Soos". De zon schijnt maar het is nog behoorlijk fris. We zijn totaal ruim 3 1/2 uur gebleven en we hebben echt veel "nieuwe" vogels gezien en gehoord: fitis, tjiftjaf, putter en de zwartkop. Verder natuurlijk ook de bekende exemplaren als de kool- en pimpelmees, groenling. vink, koekoek etc. Daarna rijden we door het Slavkovsky les naar Kladska, ook een natuurreservaat. Daar zien we nog een boomkruiper en heel veel kikkers. Om half 4 rijden we verder naar Becov nad Teplou

Becov nad TeplouGenieten in de zon

waar we naast het kasteel wat drinken en ik even heel erg geniet van de brandende zon, zalig. Het is een geslaagde dag geweest. Het is wel verslavend hoor, de hele dag blijf je omhoog kijken en constant een verrekijkertje in de aanslag. Nadeel is wel een beetje die stijve nek.... We rijden de mooie route verder tot Sokolov en dan de gewone weg naar huis. We eten bij "U Havličku", waar we nog even terugkomen op ons huwelijksdiner. De eigenaar heeft alles perfect genoteerd en gaat het helemaal regelen. Zijn vrouw vraagt nog naar de kleur van mijn bloemen etc. zodat ze de tafelkleden etc. daaraan kan aanpassen. Dat wordt roze dus. Echt leuk dat ze zo met ons meedenken.

2 mei 2007

Het is dan eindelijk rond, we kunnen trouwen in Tsjechië! Vanmiddag hebben we dan eindelijk "het verlossende telefoontje" gekregen. Alle documenten zijn in orde en de tekst van de ambtenaar die ons zal trouwen ligt bij de tolk ter voorbereiding en vertaling. De laatste zaken zoals reis en verblijf heb ik direct vanmiddag geregeld. We hebben een digitale camcorder kunnen lenen om alles te filmen. Een fotograaf via de gemeente aldaar gaat foto's maken en een album verzorgen. Nu maar hopen dat het pension nog vrije kamers heeft en dat de zon in Františkovy Lázně schijnt op 26 mei 2007. We vertrekken 19 mei naar Tsjechië. Op maandag 21 mei moeten we ons gaan melden bij de gemeente waar we gaan trouwen, vervolgens naar Cheb voor een bewijs van legaal verblijf en dan weer terug naar Františkovy Lázně. Hopelijk kunnen we alle laatste bureuacratische rompslomp in één dag in orde maken en dan nog een paar dagen relaxen en genieten van lente in Tsjechië.

19 mei 2007

We vertrekken naar Tsjechië. Deze keer zelfs met twee auto's waarvan er 1 nog een gigantische dakkoffer op het dak meeneemt ook. Nu had dat niet alleen te maken met het feit dat we met 6 mensen waren, maar ook met het feit dat er een rolstoel mee moest voor zoonlief die, vanwege een onlangs verbrijzelde knie, niet zo mobiel was als hij (en wij) wel zouden willen. Verder moest er naast de gewone kleding en benodigdheden voor 10 dagen Tsjechië er de trouwkleding, schoenen, spelcomputer mét de nodige extra's etc. meegenomen worden. Staf reed via België waar hij zijn zoon afhaalde en ik reed rechtstreeks vanuit Nederland. Na een voorspoedige rit met mooi weer waren we eind van de middag in Tsjechië waar het nog veel mooier weer was. Staf kwam zo'n 3 uur later aan en we troffen elkaar bij "U Havličku", waar we ons eerste avondmaal verorberden.

Vader en zoon bij U Havlicku


Ons chata had wat moeite met het onderdak geven aan zoveel mensen, vooral omdat vanwege de eerder genoemde verbrijzelde knie er 1 bed beneden in de woonkamer moest zijn. Staf en ik zouden dan ook na 5 dagen vertrekken naar het naast gelegen "Pension Cetnov". Dit bleek niet overbodig en had eigenlijk beter al vanaf dag 1 gekund want wat kan er een ongelooflijke hoop rommel gemaakt worden in een klein chata! In elk geval waren we heel blij dat het mooi weer was zodat we in elk geval buiten konden eten want binnen was er geen lege plek op tafel (ook niet op de grond, de kastjes, de vensterbank, de....). Maar het was gezellig en iedereen vermaakte zich. Staf en ik voornamelijk met (vroeg) wandelen, vogels kijken en lezen.

Groenling in de tuin Suskewiet....


Op maandagochtend gingen we eerst naar Soos voor een natuurwandeling en gewapend met onze verrekijkers zagen we weer "nieuwe" vogels. Vervolgens gingen we naar Františkovy Lázně waar we, nog eens, naar het gemeentehuis moesten om van paní Laxová een document te krijgen waarmee we vervolgens naar de vreemdelingenpolitie in Cheb moesten. Bij mevrouw Laxová bleek inmiddels alles bijna helemaal in orde te zijn en nadat we haar 3500 kronen hadden betaald, onze identiteitsbewijzen nog maar eens hadden laten kopieëren en onze achternamen voor na het trouwen nog eens bevestigd hadden, kregen we dan toch een formulier voor de vreemdelingenpolitie in Cheb.
Vervolgens reden we naar Cheb naar de vreemdelingenpolitie. Die bevindt zich op de 6e verdieping van een wat ouder gebouw (heb ik al eens eerder over geschreven) en de laatste verdieping is alleen maar bereikbaar via een rammelende lift waar zo'n 3 man in kan. De trappen zijn hermetisch afgesloten met een hekwerk met duimdikke tralies. Je moet er dus niet aan denken dat er daar wel eens brand zou kunnen uitbreken want dan zou dat wel eens wat problemen kunnen geven. We kwamen op de 6e verdieping en troffen een rij wachtende mensen aan die in de kale gang tegen de muur aangeleund hingen. Een van hen was overigens een bekende en daarvan hoorden we dat het wachten lang duurde........... Dat klopte. Er waren, denk ik, zo'n 7 mensen / stellen voor ons maar voordat die geholpen waren, waren we ruim 2 1/2 uur verder. Dat kwam denk ik ook omdat de met donkere zonnebrillen en gouden armbanden getooide Russisch sprekende personen die later binnenkwamen, allemaal voor mochten. Dit nadat ze op geheimzinnige wijze in de gang hadden getelefoneerd toen ze de rij wachtenden zagen. Waarmee dus de mensen die eigenlijk na ons kwamen ineens toch voor ons waren. Maar goed, na 2 1/2 uur hangen in een hete gang mochten we dan naar binnen waar een medewerkster ons papier bezag en driftig een formulier begon te typen. Ondertussen snauwde ze ons (uiteraard in te snel Tsjechisch) iets toe waaruit bleek dat we "iets" "ergens" moesten gaan halen en dat dat "iets" wat kronen kostte. Dolu dolu, bleef ze maar herhalen. Dolu betekent beneden. Uiteindelijk bleek dat er beneden en buiten ergens twee zegels gekocht moesten worden voor op het document. Staf had dat in elk geval begrepen en ging dus weer terug naar beneden om de zegels te halen terwijl ik bij de kattige Tsjechische bleef. De zegels bleken vervolgens na navragen buiten in een kraampje, dat als kiosk diende en om de hoek bij de vreemdelingenpolitie stond, gehaald te moeten worden. Waarom niet gewoon boven bij de vreemdelingenpolitie zelf, die zegeltjes, vraag je je dan af. Dat zal wel met de nog immer hoogtij vierende bureaucratie en controle obsessie te maken hebben.... Of, buitenlanders zijn lastig en dan maken we het hen ook maar lastig. Staf kwam weer terug met zegeltjes, de documenten werden beplakt, bestempeld en getekend en een half uur later waren we in het trotse bezit van HET document waarmee we definitief zouden mogen trouwen.
Weer terug naar paní Laxová in Františkovy Lázně. Gelukkig duurde daar het wachten nooit lang en was paní Laxová altijd heel vriendelijk en geduldig. We hebben haar dan ook maar een bosje bloemen gegeven en bedankt voor de hulp tot dan toe. Uiteraard wel pas nadat we van haar gehoord hadden dat we echt mochten trouwen zaterdag 26 mei 2007 om twaalf uur.....

De ergste ellende was hiermee achter de rug en de volgende dagen genoten we van het lekkere weer, onze vogel wandelingen en de anderen van paard- en quad rijden. We zagen en hoorden ook bij ons in het dorp weer andere vogels. We hebben onder andere de kramsvogel, geelgors, blauwborst, gekraagde roodstaart en een buizerd gezien. Ook nog een rietvogel die ik nog niet kan determineren, maar dat komt dan een van de volgende keren wel. De nieuwe digitale camera, speciaal gekocht voor de vogel fotografie, heeft goed dienst gedaan. Uiteraard ook voor allerlei andere zaken en met name voor de trouwdag en alles daaromheen. We zijn ook wat nieuwe wegen gaan bewandelen en o.a. vanaf Stein door het bos naar de Skalka stuwdam gelopen, een niet al te lange wandeling van zo'n 3,5 km.

Skalaka stuwdam Skala stuwdam

Op donderdag kwam ons laatste kind met de bus naar Plzen en toen we die hadden afgehaald was het gezelschap (en de puinhoop) compleet. Staf en ik vertrokken vervolgens naar Pension Cetnov. Heerlijk, wat een rust en ruimte. Ondertussen werd ons chata vrolijk uitgewoond door onze 4 kinderen, in leeftijd toch min of meer volwassen maar daarover maak ik me geen illusies meer. In elk geval hebben die flink gefeest terwijl wij de rust opzochten.

Op vrijdagavond bedacht ik dat het misschien toch handig was om de tolk voor de zekerheid nog even te bellen. Staf dacht dat het niet nodig was, immers, alles was toch door "trouwen over de grens" geregeld.... Ik heb iets meer ervaring met Tsjechen en belde toch maar. Geen slecht idee bleek. De tolk wist wel dat hij de volgende dag moest tolken in Františkovy Lázně, maar hij had geen idee hoe laat. Om twaalf uur dus. De goede man woont in Praag en moest nog even op internet gaan zoeken hoe laat de trein dan ging om op tijd te zijn. Het treinreisje duurt zo'n 3 1/2 uur en hij moest dus om half zeven de volgende ochtend de trein nemen. Als hij die zou missen, zei hij tussen neus en lippen door, dan kwam de volgende trein om 11.45 uur aan. In Cheb. Dan moest hij daarvandaan nog even gehaald worden of zo. Zucht. Maar hij zou me de volgende dag laten weten hoe of wat, en wanneer hij er al of niet zou zijn.

Na een wat onrustige nacht waarin ik had gedroomd over tolken die niet op tijd kwamen en huwelijken in Tsjechië die daardoor niet doorgingen, stond ik om 7 uur zaterdagochtend op. Om 8 uur moest ik met mijn dochters bij de kapper zijn. In de veronderstelling dat iedereen wel op tijd wakker zou zijn op deze grote dag, liep ik opgewekt naar ons chata om de dames op te halen. Tja, hoezo wakker? Ze waren wel wakker maar nog niet aangekleed. Eentje was... juist, aan het "gamen" met de spelcomputer. Na wat gemopper van diverse kanten kwamen we dan toch maar 10 minuten te laat bij de kapper. Daar brachten we vervolgens bijna 3 uur door maar toen zagen we er ook echt allemaal heel mooi uit. Toen we tegen 11 uur (om half twaalf zouden we weggaan) dan ook terug kwamen bij ons chata liep Staf gestresst te ijsberen voor het huis want waar bleven we nou toch... In de tussentijd had ik ook nog niets van de tolk gehoord en ik vreesde het ergste. Toen moest iedereen zich nog omkleden, de auto moest nog versierd worden en de tijd begon te dringen. Daša kwam met de bloemen helpen en ondertussen werden haar auto en mijn auto met lintjes en myrta (een groen takje van het een of ander) versierd. Om kwart voor twaalf moest de laatste zich nog hals over kop omkleden en stond iedereen inmiddels stijf van de stress. Nog steeds niets van de tolk gehoord trouwens.... Iets meer dan tien minuten voor tijd reden we dan met ons negenen naar Františkovy Lázně en we waren er klokslag twaalf uur. Daar stonden paní Laxová, een fotografe en een paar andere dames en , echt waar, de tolk, te wachten op onze komst. We moesten de, alweer, allerlaatste documenten nog even komen bespreken en wat handtekeningen zetten en toen de tolk nog maar eens had uitgelegd dat mijn eerste huwelijk écht was ontbonden en de echtscheiding daarvan écht was ingeschreven in Nederland en dat ik daarom écht mocht trouwen, zei paní Laxová met een zucht: "dobře", en mochten we, nadat onze getuigen ook gecontroleerd waren op echtheid, de trouwzaal in.

Lubos en Dasa, de getuigen Ja, écht de allerlaatste? documenten... De aanwezigen


De ceremonie werd geleid door de loco-burgemeester van de gemeente Františkovy Lázně, ene Lenka die in mijn ogen nog piepjong was. Haar achternaam weet ik niet meer. Maar ze sprak rustig en vriendelijk waardoor we zowaar het grootste gedeelte van de Tsjechische tekst ook nog konden volgen en verstaan. Paní Laxová deed het voor- en nawoord, de tolk vertaalde om de 2 a 3 zinnen de ceremonie en op de achtergrond speelde een dame van de gemeente op een orgeltje.
Totaal duurde de hele ceremonie, inclusief de vertaling nog geen kwartier. Maar toch was het voor ons heel bijzonder. Juist omdat het zo kleinschalig en alleen maar met de getuigen en de kinderen was, was het echt zoals wij het wilden. Wat ik overigens erg amusant vond was dat de organiste tijdens "de kus" en het tekenen van de trouwakte, "Tulpen uit Amsterdam" begon te spelen. Wat ik bijzonder vond was dat paní Laxová, net als wij, een traantje wegpinkte bij ons jawoord en de kus.
De fotografe en Fabienne maakten foto's en Koen heeft gefilmd. Omdat het zulk mooi weer was hebben we ook in het park waar de Rododendrons en Azalea's in bloei stonden nog foto's laten maken. Ook een van de fonteinen die het mooie kuurstadje rijk is, was perfect als achtergrond voor een mooie foto.

Staf en Marianne in het park in Frantiskový Lázne, 26 mei 2007

Nadat we klaar waren met het maken van de foto's en het filmen in Františkovy Lázně, reden we terug naar Cetnov waar we ontvangen werden bij U Havličku. Daar stond een prachtige bruidstaart, de sekt en het voorgerecht al op ons te wachten op een mooi gedekte tafel. Alles was in kleur bij onze kleding en bloemen aangepast, erg mooi. Luboš was ondertussen door z'n werk gebeld en was, volgens Daša eventjes, verdwenen. Toen hij na drie kwartier nog niet terug was zijn we maar zonder hem begonnen. Uiteindelijk kwam hij terug in korte broek en t-shirt. Het pak was hij na 2 uur echt wel zat. We hebben vervolgens lekker gegeten en gedronken. Het voorgerecht was hamrolletje gevuld in mierikswortelroom en hoofdgerecht bestond uit de (traditionele) zwickova met roomsaus en cranberry compote en knedlik. Uiteindelijk sneden Staf en ik de taart aan als nagerecht maar hij was groot, echt groot. Dus namen we naderhand nog 3/4 mee naar huis en naar Daša. Rond half 6 waren we thuis waar we in de tuin onder de partytent van Daša en Luboš nog hebben nagenoten van onze dag. Kaarten gelezen, cadeutjes uitgepakt etc. Dat het toen begon te regenen kon ons niet schelen. We hadden een prachtige dag achter de rug!

Op de maandag na ons trouwen moesten we nog maar weer eens terug naar paní Laxová. Dit keer om de trouwakte op te halen. Een exemplaar voor ons en een exemplaar dat zij zou gaan opsturen naar Praag, waar er vervolgens een apostille op moet komen en een vertaling van gemaakt moet worden door een beëdigd vertaler. Praag schijnt daar normaal gesproken zo'n maand of twee voor nodig te hebben, voor die apostille. Dan de vertaling nog. Pas daarna hebben we een in Nederland geldig document dat we in Den Haag dienen te registreren. Tegen de tijd dat we de geldige voor Nederland terug hebben laat ik het nog wel weten. Zal wel na de zomer worden denk ik. Voor iedereen die er over denkt om te trouwen in Tsjechië: neem ruim een half jaar de tijd. Het kost wel wat moeite, tijd, geld, geduld en een heel lange adem maar dan heb je ook wat: Trouwen in Tsjechië, een droom die voor ons waarheid werd.

De dagen na ons trouwen en voor onze terugkeer naar huis hebben we op de gewone manier doorgebracht met wandelen, genieten van de rust, de tuin een boek en natuurlijk het bezoek aan de Vietnamese winkel door iedereen. De ochtend van vertrek wéér idereen uit bed moeten trommelen ondanks de afspraak dat we toch echt allemaal om half 9 zouden opstaan. Een paar uur heel erg opgeruimd en schoongemaakt en in de stromende regen de auto's ingepakt. 's Avonds om 9 uur waren we thuis in Nederland en konden we terugkijken op tien geslaagde dagen in Tsjechië.

Zomer 2007 en daarna.

Inmiddels zijn we ook voor de Nederlandse wet, officieel getrouwd. Het document met apostille en de vertaling en inschrijving in de gemeente heeft iets meer dan twee maanden geduurd. Viel nog alles mee. Alle stukken liggen nu in Den Haag, maar dat is verder niet spannend en alleen maar voor als we ooit een kopie of afschrift van de trouwakte nodig hebben. Die kunnen we dan in Den Haag ophalen in plaats van in Tsjechië. Den Haag heeft ons laten weten dat ze een "werkvoorraad" hebben van 5 maanden, maar daarna hebben we alles wel weer terug en geregeld. We keerden weer terug in Tsjechië in augustus 2007. We hadden in eerste instantie het plan opgevat om als, verlate, huwelijksreis een rondreis door Tsjechië te maken en een aantal plekken te bezoeken die we nog niet gezien hadden maar we wel ooit graag wilden zien. Maar naarmate de datum dichterbij kwam dat we naar Tsjechië zouden gaan, des te minder zin we kregen in rondreizen. Het besluit was dus snel genomen om "gewoon" thuis in ons chata te blijven en daar de vakantie door te brengen met wat kleine uitstapjes, afhankelijk van het weer.

Toen we aankwamen in Cetnov bleek tot onze verrassing onze eettafel en de stoelkussens te zijn verdwenen, en de koelkast vol met vlees te liggen. Het bleek dat Daša en Luboš een barbecue gaven voor zo'n 20 man en duidelijk niet voorzien hadden dat wij zouden komen. Na een sms-je aan Daša kwam ze binnen 1 minuut, zich volop verontschuldigend, naar ons toe gerend over het hoe en waarom van de verdwenen tafel en kussens, en de volle koelkast. En of we dan toch ook maar meteen ook naar hun barbecue kwamen. Het was in elk geval een grappig begin van de vakantie en we begrijpen steeds beter waarom ze ons steeds maar weer vraagt om eerst te sms-en voordat we komen.....

Een van de eerste dagen mocht ik al direct naar Karlovy Vary naar de notaris. Dit vanwege de wijziging van de inschrijving in de Tsjechische Kamer van Koophandel van de zetel van onze SRO naar ons eigen adres in Cetnov. Dit was een noodzakelijk kwaad maar het moest geregeld worden. Het kostte me ruim 2 uur bij de notaris en 10.000 kronen waarvan ik de 2 uur tijd het minst erg vond. Voorlopig hoop ik toch dat dit de laatste "vrijwillige verplichting" is voor wat betreft de SRO. Ondertussen kreeg ik bij de notaris, waar ik samen met onze boekhoudster was, de nodige kopieen van rekeningen en bankafschriften. Als ik die zie, ben ik, ondanks de kosten, toch wel blij met een Tsjechische boekhoudster die veel regelt voor ons en de SRO, want hoewel ik het huis- tuin- en keuken Tsjechisch een klein beetje beheers, laat mijn Tsjechisch op enig niveau behoorlijk te wensen over!

Het weer liet ons overigens wel regelmatig in de steek de eerste week dat we er waren, en los van de eerste paar dagen redelijk weer hadden we bewolking, wind en buien. Gelukkig kregen we al gauw, toen het lekker weer was, Luboš zover om een grote struik af te zagen omdat die heel veel licht in huis, en ons uitzicht vanaf de veranda weg nam. Ook besloten we om de muren bij de veranda en het plafond erboven wit te verven om voor meer licht te zorgen. Het afzagen van de struik was een heel goed idee. Met ons vieren hadden we er circa anderhalf uur werk aan: Luboš met een motorzaag, Staf, Daša en ik zorgden vervolgens voor het verwijderen van de afgezaagde takken en stronk. We hebben een hoop ruimte in de tuin gekregen en veel meer uitzicht en licht.

Struik weghalen Struik weghalen Struik weghalen

En aan het begin van de avond genoot Staf (en ik ook) van het riante uitzicht. Meer ruimte in de tuin, meer licht in huis. We zijn blij dat die enorme struik weg is.

Staf geniet van het uitzicht. Die struik is eindelijk weg.

Vervolgens begonnen we de volgende dag vol goede moed aan het schilderwerk van de muur en het plafond. Uiteindelijk waren we zo enthousiast over de witte muur, het knapte echt heel erg op en zag er zoveel mooier uit, dat we alle muren wit hebben gemaakt en de stijlen om de raampjes en de deur aan de ingang zachtgeel. Het was natuurlijk wel meer werk dan we dachten maar het resultaat maakte het vele werk en de spierpijn ruimschoots goed. Ook het keramieke bordje dat we speciaal voor ons chata hadden besteld met de afbeelding van 2 vinken en de tekst "U ptačí budky" erop, hangt perfect op de "nieuwe" muur.

Aan het schilderen in de hitte. Na het schilderen. De ingang

En zo hadden we de smaak te pakken van klussen en opknappen. Staf heeft een verzameling lijstjes met wat we graag willen en wat er gedaan moet worden de komende jaren in en om ons chata, en isoleren stond daar ook bij. Luboš nam ons mee naar een bouwmarkt waar ze platen isolatieschuim verkochten, waar we, vooralsnog alleen voor onze slaapkamer, een berg isolatieplaten kochten. Staf heeft de tweede week een begin gemaakt met isoleren. En het was vrijwel meteen merkbaar. Zo heb je nog eens echt eer van je werk!

Stapeltje "piepschuim" isolatiemateriaal. Slaapkamer deels geisoleerd. Nog een deel isolatie.

Natuurlijk zijn we niet alleen maar aan het werk geweest. We zijn een dag naar Měděnec en Kadaň geweest. Měděnec is het plaatsje waar Staf kennismaakte met Tsjechië en in de ban kwam van het land.

Medenec, kapel op de heuvel.Katova Ulicka, het smalste straatje van Tsjechië.Měděnec ligt niet ver van Klasterec nad Ohri en Klinovec waar ik de afgelopen jaren vaak geweest ben. En als ik dat eerder had geweten, dan was ik vast eerder een kijkje gaan nemen. In Měděnec is een heuvel met daarbovenop een torentje dat als kapelletje wordt gebruikt. Staf wilde hier graag nog eens naar toe en dus klommen we naar boven. Het weer was helaas niet echt heel mooi en daarom was het uitzicht minder mooi dan op een zonnige dag, maar we konden toch een heel eind kijken. Ik kwam tot de veronderstelling dat de skipistes en de toren van Klinovec op niet al te grote afstand lagen en dat ik vanaf daar waarschijnlijk diverse keren naar en over Měděnec heb gekeken zonder dat ik dat wist. Nadat we in Měděnec de heuvel met het kapelletje afdaalden, zijn we het plaatsje een beetje doorgelopen. De oude kopermijn is al tijden niet meer in gebruik maar er is nog wel een rondleiding te volgen in de vroegere mijngangen. In Měděnec is ook een begraafplaats waar we hebben gekeken. Het overgrote deel van de overledenen was aan de namen te zien Sudeten Duitsers. Menig graf is verzakt, half vergaan of allebei. Na wat gedronken te hebben, zijn we een mooie weg door de bossen en met veel S-bochten afgereden naar het ca. 10 km. verderop gelegen Kadaň. Inmiddels was het al het begin van de avond toen we in Kadaň kwamen en dan is er, zoals in veel Tsjechische plaatsen niet echt veel meer te beleven.
Het plein van Kadaň was echter wel een paar foto's waard. Kadaň heeft een mooi en typisch Tsjechisch plein met gekleurde huizen en een enorme pestzuil. Ook opvallend is de witte toren van het gemeentehuis. Aan het plein bevindt zich ook het smalste straatje van Tsjechië, Katova ulička, slechts 66 cm. smal. Daarnaast was een restaurant waar we ons avondeten hebben gegeten.

Kadan, toren van gemeentehuis op het stadsplein. Kadan, stadsplein Kadan, pestzuil op het stadsplein.

En natuurlijk hebben we ook gewandeld. Er waren niet veel vogels meer te zien maar paddestoelen waren er in overvloed en in alle soorten en maten, In Tsjechië is paddestoeln plukken een nationale hobby en wij willen ook heel graag weten welke we kunnen eten. Dus hebben we ik weet niet hoeveel fotos gemaakt van alle paddestoelen die we tegenkwamen en die weer thuis in de boekjes opgezocht. Die we gezien hadden waren zo ongeveer allemaal giftig, dat zal ook wel de reden geweest zijn dat ze er nog stonden...... Als het goed is gaan we binnenkort met Daša en Luboš het bos in om te zoeken. Zij mogen ons dan leren welke we wel en niet moeten plukken.

Inmiddels is het september en zijn we na 11 dagen Nederland weer terug in ons chata voor onze laatste 10 dagen zomervakantie. Alhoewel herfstvakantie beter op zijn plaats is want het is echt koud en nat. 's Avonds daalt de temperatuur flink tot maar een graad of 7 a 8 en overdag is het ook niet veel, rond de 17 graden in de eerste helft van de week. We stoken dan ook volop van de grote voorraad hout die is aangelegd. En een boek lezen bij de warme kachel heeft ook zo zijn charme.... Bij aankomst in ons chata was onze tafel er dit keer wel (we hadden dan ook van te voren gesmst) en vonden we twee bakken vol met kroonkurken op tafel, maar daarover later meer. Daša en Luboš zouden zaterdagavond mosselen komen eten. Althans dat hadden we ze gevraagd via een sms vanuit Nederland en ze hadden geantwoord dat dat goed was. Wij hadden daarom verse mosselen meegenomen maar vervolgens zei Daša dat ze beiden geen mosselen lustten. Achteraf bleek dat ze nog nooit verse mosselen hadden gegeten. Na diverse pogingen tot overreding van een vriendin van Daša en Luboš en mij, kwamen ze dan toch maar een klein beetje proeven en het bleek toch heel anders te zijn dan ze eerst dachten. Het viel ze zelfs mee en Daša vond het volgens mij zelfs lekker. Maar ze kwam toch maar de volgende dag aan ons een vertrouwde Tsjechische karper brengen.
De Bismarcktoren.

In Cheb vonden we bij ons vaste bezoek aan een van de boekwinkels, een boek over de (Sudeten) geschiedenis van "onze" regio. Het heet "Zmiželé Chebsko", wat je ongeveer zou kunnen vertalen met "het verdwenen land van de regio Cheb". Hierin staat ook een stuk over Cetnov (in het Duits "Zettendorf") geschreven. Leuk om wat meer over de geschiedenis van het dorp te lezen dat voor het eerst beschreven werd in 1221 en dat ooits zelfs nog een belangrijke plaats is geweest. In de 13e eeuw zetelde hier een minister of ministerie. Gedurende de eeuwen behoorde Cetnov afwisselend bij de plaatsen Cheb, Pomezi en tenslotte weer Cheb, waarvan het inmiddels vanaf 1976 deel uit maakt. Van de 15 oorspronkelijke panden die er in 1930 stonden waren er in 1980 nog maar 2 over. Het laatste oorspronkelijke pand is een voormalige boerderij, het huidige pension "Statek Cetnov" met het naast gelegen huis. Voordat de stuwdam in de Ohre werd gemaakt lag Cetnov hoog op de linkeroever van de Ohre. Na de bouw van het stuw en het ontstaan van het Skalka stuwmeer ligt Cetnov aan de oever van het meer.
Eveneens staat in hetzelfde boek een stuk over de Bismarcktoren waarvan ik al een paar jaar geleden had gehoord en had begrepen dat het de televisietoren aan de overkant van het meer was. Dat bleek niet te kloppen. Bij diverse wandelingen waren wij daarom telkens op zoek naar een glimp van die Bismarcktoren. Overigens leerde ook navraag hier in het dorp ons niet waar de Bismarcktoren wel stond. Het boek bracht uitkomst: hij staat bijna recht tegenover ons, verscholen tussen de bomen rechts van de televisietoren op de berg "Zelená Hora" (groene berg). Deze berg is 637 meter hoog. Als je eenmaal weet waar de Bismarcktoren staat, dan zie je hem uiteraard gewoon staan vanaf Cetnov. We zijn er natuurlijk ook naar toe gereden, naar boven geklommen en hebben het meer en ons dorp eens van een andere kant bekeken. Ook hebben we nog even gekeken bij Svatá Anna, een kleine kilometer voor de Bismarcktoren. Svatá Anna bestaat uit staat de ruïne van een kerkje en een paar overgebleven grafstenen op het voormalige bij de kerk behorende kerkhof. Een monument ter nagedachtenis aan slachtoffers uit de eerste wereldoorlog kun je hier ook vinden.

Inmiddels is Staf weer verder gegaan met het isolatieproject dat toch iets meer tijd en inspanning vergt omdat de speciale isolatieschuimlijm, die op hout fantastisch houdt, op de stenen muur minder goed plakt. Waardoor de in augustus geplakte platen een beetje los zaten. Hier moest dus gekit worden met speciale isolatieschuimkit die zo taai is dat de kitspuit er van kapot ging. Gelukkig hebben we in Cheb een winkel met van alles voor klussen in en om het huis, en ook kitspuiten, ontdekt. Verder moeten de platen op de hoeken worden vastgezet met schroeven. Omdat de schroeven zonder schijfje ertussen zo het piepschuim in verdwijnen zitten er platgeslagen kroonkurken tussen (waarvoor onze dank aan Luboš en de gasten van "U Havličku" voor het drinken van heel veel bier, en het bewaren van de kroonkurken). Ook zijn ondertussen de wc-pot, de keukenkastjes en de kachel gerepareerd.

Op donderdag 13 september is het dan eindelijk eens redelijk lekker weer en kan ik buiten op de veranda in de zon zitten. Er zitten eekhoorns in de buurt en er waren er 's middags twee heel actief, ook in de tuin en in onze eikenboom. Sinds augustus vliegen er ook steeds zwarte roodstaarten rondom het huis en één vrouwtje liet zich voor de verandering eens goed fotograferen.

Vrouwtje zwarte roodstaart. Vrouwtje zwarte roodstaart.

Aan het einde van de middag gingen we met Daša en Luboš naar het bos bij Břiza, vlakbij Cetnov, om onder hun leiding paddestoelen te zoeken. We hebben zo'n anderhalf uur door het bos gestruind en we kwamen terug met heksenboleet (hřib kovář), kastanjeboleet (hřib hnědý/podubák) en eekhoorntjesbrood (hřib smrkový). En Staf kwam voornamelijk terug met heel veel muggenbulten en de opmerking dat dit dus de eerste keer paddestoelen zoeken was, maar tevens de laatste. Maar hij is vervolgens wel degene die het meest smikkelt van de paddestoelen. We hebben 3 keer van de paddestoelen gegeten en nog een portie gedroogd.

Paddestoelen gezocht. De oogst. De oogst.

De laatste dagen was het heel lekker weer en dus heb ik in de zon gezeten met een boek. Staf heeft de voorlopig laatste hand gelegd aan de isolatie en het dicht maken van de kleine slaapkamer, terwijl ik me bezig houd met stofzuigen en inpakken. De afwerking van de slaapkamer is dan weer voor een volgende keer. We hebben nog ideeen genoeg voor ons huisje. We hebben een wasemkap klaarliggen voor de keuken, de tegels in de badkamer willen we met tegelverf opknappen en iets aan de vloer doen. Verder moet natuurlijk ook de woonkamer en de grote slaapkamer nog geisoleerd worden. De woonkamer zal eerst aan de beurt zijn, dat is wel zo prettig met de winter voor de deur. En zo vlogen 10 dagen Tsjechië zoals altijd veel te snel om.

November 2007

1 november na het werk reden we richting Tsjechië. Na 2 1/2 uur waren we eindelijk de Nederlandse grens over, te danken aan een waanzinnige hoeveelheid files. Hierdoor waren we pas om 02.30 uur in Cetnov. Het was gelukkig snel warm in huis zodat we niet nog heel lang hoefden op te blijven om het huis te verwarmen. Ondanks dat het laat was legden we voor het slapen gaan nog walnoten buiten en hing ik mezenbolletjes op. Dat werd de volgende ochtend (toen we niet eens zo heel laat opstonden) beloond door gaaien, mezen, boomklevers en eekhoorns in de tuin. Het was best redelijk weer en dus wandelden we een beetje in de buurt. De mooie herfstkleuren, de vogels en eekhoorns zorgden voor grote tevredenheid bij ons beiden. Heerlijk is het hier toch. De vorig jaar gemaakte voedselautomaatjes werden gevuld en neergezet. Op zaterdag was het ook heel lekker buiten en een goede gelegenheid om de gekochte bloembolletjes te planten. In Cheb vonden we verschillende nestkastjes en een leuk voederhuisje en zo wordt onze tuin steeds vogelvriendelijker. Staf (ver)bouwde een paar nestkastjes en ik zaagde nog wat takken van de eikenboom zodat we beter zicht hadden op de nestkastjes. Onze inspanningen werden echt beloond, de voederautomaatjes en het voederhuisje werden druk bezocht en ook de nestkastjes werden aandachtig bekeken. In korte tijd hadden we al heel wat verschillende bezoekers in en om de tuin gezien.

Boomklever Koolmees Roodborstje

De isolatie in de slaapkamer werkt perfect! Het is er echt niet meer koud, zelfs niet eens kil. Een kacheltje aan doen is eigenlijk niet nodig boven, zolang het niet echt vriest. Ik raak er elke keer meer van overtuigd dat we zo snel als mogelijk (semi)definitief naar Tsjechië moeten emigreren. We genieten hier beiden zo van de rust en de natuur om ons heen. Hier zijn we gelukkig en voelen we ons thuis. Voor mij is nog steeds elke keer dat ik hier samen met Staf ben zo heerlijk. Van elke minuut dat ik hier samen met hem ben, geniet ik met volle teugen.

Cetnov, november 2007

Op zondag was het ook lekker buiten en na uren te hebben genoten van het spektakel in de tuin wandelden we langs het meer naar Cetnov 1. Het waterpeil is al flink gezakt dus wandelen langs de oever kon weer. We dronken wat bij U Havlicku en waren net voor het donker, om 5 uur, weer thuis. De kachel werkt nog steeds prima en met weinig moeite is het snel 25 graden celsius of warmer in huis. Lubos en Dasa hadden de grootste voorraad hout tot nu toe aangelegd, dus we konden naar hartelust stoken. Hout stoken geeft veel minder stof en stank en dat is ook wel prettig. De koolbriketten gebruiken we nu alleen nog 's nachts omdat de kachel anders 's nachts uit gaat. Voor alle zekerheid hangen er nu wel 2 rookmelders in huis en een koolmonoxidemelder. We kunnen dus rustig slapen (zolang de eekhoorns niet over het dak rennen)...

De maandag is een prachtige dag; wel koud maar heerlijk zonnig. In onze tuin wordt het steeds drukker en gezelliger. De gaaien houden vergadering in de boom voor het huis en het is een gekrakeel van jewelste. Ook de specht bezoekt ons frequent. 's Middags maken we een wandeling van goed 2 uur van Stein naar Cheb door het bos langs de Ohre. Daar horen en zien we (voor het eerst) goudvinken. We zijn allebei enthousiast, zoveel vogels in die paar dagen, zulk zalig weer en de rust en stilte op deze heerlijke plek maken zo'n paar dagen écht fijn.

Gaai Eekhoorn Grote bonte specht

Later eten we bij Karel Havlicek. Hij wil nu al weten of we een plaats willen reserveren voor oud en nieuw. Staf en ik kijken elkaar aan, willen wij eigenlijk wel dáár zijn met oud en nieuw? Beiden willen we veel liever samen in ons chata zijn, dat is duidelijk! We zeggen nog maar even niets, later zullen we wel een e-mail sturen ofzo.
Dinsdag aan het begin van de middag rijden we weer weg, en weer terug, en weer weg..... ach ja, wat vergeten. Bij de douane voelde ik me wel wat dom toen we 3 keer in een half uur voorbij kwamen. Maar misschien dat we de volgende keer zo mogen doorrijden, we zouden hier toch inmiddels wel bekend moeten zijn.

December 2007

Het eerste lange weekend van december kwamen we na een heel lange reis om 5 uur 's ochtends aan in Cetnov. De sneeuw in het Fichtelgebergte maakte de auto onbestuurbaar en we werden gedwongen om te keren en langs een andere route te rijden, anderhalf uur en zo'n 80 km. extra. De winterbanden waren er helaas nog steeds niet. Gelukkig kon ik wel passende sneeuwkettingen vinden. De volgende dagen sprong de waterslang die aan de pomp vast zat tot vervelens toe kapot. Gevolg geen water. Nou had ik daar al wel een paar jaar ervaring mee, maar toch, het irriteerde. De eerste avond hadden we ineens geen water meer en Staf dook de put in om te kijken wat er was: een ontplofte slang, maar in het donker was daar niet veel aan te doen. 's Ochtends zag Staf dat de slang lang genoeg was om het kapotte stuk af te snijden en hem opnieuw vast te maken. Daarna begon de pomp te pompen en bleef pompen. Weer een ontplofte slang..... Dit heeft zich zo'n 4 keer herhaald, zowel met de oude slang als met een nieuwe slang. Onze stemming werd er niet beter op. Uiteindelijk bleek er ergens een verroest veertje te zitten waardoor het pompen niet stopte op het moment dat er voldoende druk en water was. Lubos heeft er op zondagochtend 2 uur voor nodig gehad samen met Staf om het veertje te vervangen. Gelukkig hadden we vervolgens nog 2 dagen normaal water.

Vervolgens gingen we 22 december naar ons thuis in Tsjechië, ruim 2 weken genieten van de rust en de natuur. We namen voor alle zekerheid de route die niet door het Fichtelgebergte ging want we wilden geen tweede keer problemen met het rijden in de sneeuw meemaken. De dag ervoor was Tsjechië bij de "schengenlanden" gekomen waardoor paspoortcontrole tot het verleden behoort. En inderdaad, de hokjes van de douane zijn verlaten en we kunnen zonder te stoppen de grens over. Aan het einde van de middag komen we "thuis". Het had natuurlijk al een tijdje gevroren en daardoor hadden we, hoe is het toch mogelijk, een probleempje met het water. Ik ging maar meteen naar Dasa en Lubos om een water voorraad te vragen maar Lubos vertelde dat er wel water was maar alleen uit de douchekraan. Van de andere kranen zitten de leidingen in de buitenmuur en die waren bevroren. Nadat we flink hadden gestookt, werkte 's avonds de ene kraan, en de volgende ochtend de andere gelukkig ook. Maar het isoleren van de muren is toch iets dat we niet meer lang willen uitstellen nu we hier zo regelmatig zijn.
De kleine ongemakken vergeet je echter snel want het is hier zoals altijd heerlijk. Er ligt een klein laagje sneeuw en we hadden een witte kerst. In de tuin is het heel gezellig: elke dag zien we eekhoorns en natuurlijks veel vogels, waaronder voor het eerst in de tuin goudvinken en glanskopjes. De eekhoorns doen zich te goed aan de walnoten die we hebben meegenomen. We kunnen er naar blijven kijken. Een kort filmpje van het dagelijkse eekhoorn bezoek aan onze tuin kun je bekijken door op de foto hieronder te klikken.

Eekhoorn bezoek Witte kerst

We wandelen elke dag een stukje in de vrieskou. Het is de meeste tijd rond de -4 graden, het valt dus nogal mee en het huis is goed warm te houden. We hebben inmiddels ook afspraken gemaakt om het huis te laten isoleren aan de buitenkant. Nu maar hopen dat het niet al te lang duurt voor het gedaan wordt.

De winterbanden blijven een probleem; de bandenmaat is afwijkend. Hierdoor zijn passende banden, blijkbaar, moeilijk te leveren. Nadat we, inmiddels geloof ik voor de 7e keer, bij de pneu servis zijn geweest, is het plan dan nu om ook maar andere velgen te kopen waar een normale maat winterbanden om kan. We wachten met spanning op het telefoontje van de pneu servis....

Wordt vervolgd in het logboek van 2008...


Laat je opmerking of bericht over deze website achter in het

© M. Wustenhoff. All rights reserved.