LOGBOEK 2008

Begin 2008

Januari 2008:

In januari 2008 bleven we aansluitend aan de kerst nog een week in ons chata. Oudejaarsavond en -nacht brachten we deels door in het restaurant dat Pepa voor de gelegenheid mocht gebruiken. Hij en nog een aantal anderen hadden eten, hapjes en drank verzorgd. Op z'n Tsjechisch: véél dus. Daarna was het een week met echt mooi winterweer, een beetje vorst, sneeuw en de winterzon liet zich ook zien. We hadden dankzij de sneeuw nog veel meer vogel- en eekhoornbezoek, waar we echt met heel veel plezier naar hebben gekeken.

Silvester, veel eten en drinken. Winterweer Boomklever komt walnoten halen.

In huis hebben we overigens niet veel gedaan. Wel hebben we Pepa gevraagd om ons chata te isoleren aan de buitenkant en daarna met "fasade" af te werken. Dat wilde hij wel doen. Zodoende kwam Lubos de dag voor we vertrokken met zijn "werkauto" vol isolatieplaten en zakken lijm. Pepa zou er dan de week erna mee beginnen.

Wij waren dus best benieuwd en toen we een kleine drie weken later weer een lang weekend hadden gingen we dus even kijken. Vrijdag om middernacht kwamen we aan en daar lag ons chata nog net zoals wij het 3 weken eerder hadden achtergelaten..... Ik was niet echt verbaasd; in Tsjechië heb je geduld nodig, veel geduld. Zolang het isoleren maar sneller gaat dan de aanleg en werking van het water destijds, ben ik al tevreden.
Op zaterdag was het heerlijk weer om te wandelen en dat deden we dan ook maar. Vrijdagnacht hadden we nog walnoten en vogelzaad neergezet, al het vogelvoer dat we hadden neergezet toen we weggingen zo'n 3 weken eerder was helemaal op. En dat was echt niet weinig geweest! De walnoten vielen enorm in de smaak en een van de eekhoorns kwam voor het raam zitten eten, op een gegeven ogenblik kwam hij zelfs met z'n pootjes tegen het raam staan om naar binnen te gluren. Dat alles bood meer dan één gelegenheid tot het maken van foto's en filmpjes. Helaas wel door het raam wat de kwaliteit niet echt ten goede komt. Hier vind je een filmpje van onze "huiseekhoorn" en hier een dia-serietje van onze pimpelmezen.

Onze "huiseekhoorn" Eekhoorn ballet Evenwichtsoefening

Echter zolang de eekhoorn voor het raam zat durfden de vogels niet in de buurt te komen, dat was dan wel weer jammer maar ze wisselden elkaar uiteindelijk netjes af.
Zondag was het het tegenovergestelde qua weer: storm en regen. We kregen de spontane ingeving om in de woonkamer nu eindelijk iets te toen aan de tocht langs het raam en de muur. Tegen de muur zaten houten panelen gemaakt en daartegenaan stond een hoekbank. Aangezien het aan alle kanten kierde, tochtte het er al vanaf het begin en zelfs dikke dekens onder de bank konden het probleem niet verhelpen. Toen we de dekens weghaalden roken we al een muffe lucht. Waarschijnlijk zat achter de houten panelen ook het nodige aan vocht of schimmel, dat kon bijna niet anders. We hebben elkaar aangekeken en beiden instemmend geknikt; al het hout weg, de bank uit elkaar zodat we meer ruimte krijgen en de lucht goed kan circuleren. Dus het hout ging van de muur en daarachter kwam inderdaad het nodige aan ellende te voorschijn. Beestjes, schimmel, spinnewebben en stank. En zo kon ik vieze plaatjes schieten:

Vies plaatje Vies plaatje Vies plaatje

Er kwam ook een extra stopcontact te voorschijn, dat was wel weer handig want daar hebben we hier een behoorlijk gebrek aan. Toen al het hout van de muur af was ging ik naar Cheb om vulmiddel te halen en Staf begon de bank uit elkaar te halen en het raam vast te schroeven zodat we definitief met de tocht konden afrekenen. Staf heeft later alle gaten nog gevuld en met heel veel stofzuigen en het nodige heen en weer schuiven stond ergens laat op de avond alles weer op zijn plek en was het schoon en tochtvrij. Het was alleen wel lelijk zo'n onafgewerkte muur en ik kreeg er echt een beetje de kriebels van. Maandagochtend ben ik dus maar naar de verfwinkel in Cheb gereden en heb twee emmers met structuurverf gehaald. Na een paar uur (mopperen) en verven zag het er gelukkig al heel anders en veel beter uit. De volgende keer moeten we het dan afwerken en een nieuwe vensterbank plaatsen. Maar, we zijn allebei wel echt tevreden, met het hout weg is het in de kamer ruimer en lichter geworden, en, de tocht is helemaal weg! Geen koude benen of voeten meer, wat een genot. En gelukkig konden we dan ook nog een paar nette plaatjes schieten.

Stukken beter zo. Lichter en ruimer en schoon.

We gingen aan het einde van de middag nog even wandelen en wat drinken bij U Havlicku en daarna moest er al weer opgeruimd en ingepakt worden omdat we dinsdag bijtijds weg moesten. Ik kraakte nog een mand met walnoten om buiten te zetten voor de vogels en eekhoorns want ze zijn er echt gek op. Staf had de smaak van het klussen te pakken en ging in de slaapkamer nog de isolatieplaten vastschroeven die nog gedaan moesten worden.

Laatste klus? Allerlaatste klus?

Op dinsdagochtend vlak voor we weggingen kwamen er 2 goudvinken op de voedertafel zitten. Er zit een behoorlijk aantal goudvinken in het dorp sinds het najaar maar voor die tijd hebben we ze nooit gezien. Ze zijn al vaker op de voedertafel geweest maar de foto's willen elke keer niet echt lukken: onscherp, bewogen etc. Maar ik blijf proberen om het ook nog op goede foto's vast te leggen.

Februari 2008

In februari brachten we een vluchtig bezoek aan ons chata waarbij Staf zich op de elektriciteit binnenshuis stortte waardoor we erachter kwamen dat westerse stroom iets heel anders is dan "communistische stroom" (zoals Lubos het noemt). Het zorgde voor heel wat frustratie, wel stroom, geen stroom, voor de helft stroom, stroom waar geen stroom moest zijn en, inderdaad, géén stroom waar wel stroom moest zijn.... Uiteindelijk gingen we terug naar Nederland in de wetenschap dat er in elk geval de eerstvolgende keer nog het een en ander aan de elektriciteit moest gebeuren. Staf had er slapeloze nachten van. Gelukkig was er ook iets wat wél werkte: de nieuw aangeschafte dompelpomp, die direct werd omgedoopt tot strontpomp. In het donker probeerde Staf hem uit in onze septik en een half uur later kwam hij breed grijnzend binnen met de opmerking dat we de komende tijd weer volop van de wc en douche gebruik konden maken.

"Communistische stroom" Knutselen met de elektriciteit Staf en de strontpomp

Voorjaar 2008

Pasen in de sneeuw. Inmiddels is het alweer ver in maart en met pasen wilden we graag in Tsjechië zijn. Dat kon dan meteen worden gecombineerd met de jaarlijkse afspraak met de boekhoudster die weer de nodige handtekeningen van mij als jednatel nodig had. De heenreis duurde wat langer dan normaal en dat was vooral te wijten aan de sneeuwbuien. Vooral de laatste 3 uur was het voornamelijk wit en soms glad, waardoor we uiteraard wat oponthoud hadden. Ons dorp zag ook helemaal wit, en dat terwijl de lente begon. In elk geval zetten we alle vogellokmiddelen alvast klaar voor de volgende ochtend en stookten we de kachel flink op. Er bleken ineens geen kolen meer te zijn en die heb je 's nachts echt nodig om de kachel aan de gang te houden. Ik ging dus nog maar even naar de Tesco die 24 uur per dag open is. Helaas, geen briketten. Het enige wat er aan kolen was, was houtskool voor de barbeque, dus daar dan maar mee aan de slag. Dat houtskool niet werkt om 's nachts de kachel te laten branden, weten we inmiddels.

De volgende ochtend was echt een feest in de tuin. Ondanks (of misschien wel dankzij) de sneeuwbuien hadden we echt heel veel verschillende vogels in de tuin, op en rond de voedertafel. Het was echt genieten van alle kleur en zang.

Keep en goudvink

Voor het eerst hadden we kepen in de tuin. Het begon met één, maar al snel zat er een grote groep en was het een drukte van belang. Van alles kwam onze tuin bezoeken: putters, groenlingen, kepen, goudvinken, ringmussen, heggemus, geelgors, koolmezen, pimpelmezen, vinken, roodborst, merels, boomklevers, houtduiven, fazanten en de glanskop.

Putter Goudvinkpaar Druk op de voedertafel

Een bont palet van kleurtjes. Vooral de kepen en de putters zorgden voor extra plezier bij mij. Wat zijn dat toch een mooie vogels! De kepen zijn nog in hun winterkleed en daardoor lijkt het alsof de mannetjes een soort kuif hebben. Verder sneeuwde het zo af en toe behoorlijk om vervolgens weer een stralende zon in de tuin te hebben waardoor de sneeuw ook weer verdween. En zo ging het eigenlijk de hele dag door, sneeuw, geen sneeuw etc. Staf was helaas 's nachts ziek geworden en kon daardoor niet veel meer dan slapen, afgewisseld met frequent toiletbezoek. Ik heb 's middags nog een uurtje buiten gelopen in de zon, en in de sneeuw.
De volgende ochtend vroeg lag er een nog dikker pak sneeuw maar de kepen, mussen en groenlingen lieten zich daardoor niet weerhouden van de voedertafel. Stoer stortten ze zich in een sneeuwbad om het zaad eronder vandaan te halen. Ook kwamen er meer vogels dan anders op de veranda. Het is sowieso drukker en er wordt flink gezongen. Het broedseizoen zit er aan te komen en vooral de mezen zijn blijkbaar al territoriumpjes aan het afbakenen.

Palet van kleurtjes: putter, keep, koolmeesEekhoorn Putter

Ik ging 's ochtends naar Karlovy Vary naar de afspraak met de boekhoudster. Na een uurtje handtekeningen te hebben gezet, en de Tsjechische bankrekening gevuld te hebben, kon ik weer naar huis. Bij thuiskomst was alle sneeuw weer weg en Staf had, ondanks dat hij nog steeds niet lekker was, de stroom in de gang en de slaapkamers terug aan de praat gekregen. Ook in de huiskamer brandde de gewone lamp weer, dat was ook wel fijn. Het enige minpuntje was dat we nog steeds geen briketten hadden voor de kachel want ondanks Lubos' belofte dat ze vandaag gebracht zouden worden, hebben we niets of niemand gezien en in de supermarkten zijn ze nergens meer te koop. Dasa kwam de volgende dag langs om te zeggen dat er inderdaad geen briketten meer te krijgen waren. Er zat dus niets anders op om dan maar hout te stoken. Staf was inmiddels een beetje opgeknapt en vervolgens werd ik zelf ziek.

Slava en Gunter met de pomlazkaOp eerste paasdag lag ik vervolgens zelf op de bank of hing boven de wc. Gelukkig was het de volgende dag al heel wat beter. En dat was maar goed ook want om 9 uur 's ochtends op tweede paasdag kregen we bezoek van de overbuurman en nog een andere dorpsbewoner die mij, geheel volgens de Tsjechische paastraditie, met de "pomlazka" achterna kwamen. De pomlazka is een soort zweepje, gemaakt van (8) gevlochten wilgentwijgen. De mannen en jongens zitten daarmee achter de vrouwen en meisjes aan. De vrouwen en meisjes moeten dan een beschilderd of versierd ei geven. En aan de mannen als het even kan ook een glaasje slivovice of iets dergelijks. Nu had ik geen beschilderde eieren maar met wat chocolade kon ik me er ook wel mee redden. Slivovice hebben we later op de middag aangeboden. Ik vond het overigens wel erg leuk dat we, blijkbaar, zo ingeburgerd zijn dat we zelfs worden getrakteerd op de Tsjechische traditie met de zweep.

Ondertussen was tweede paasdag de enige dag dat het redelijk mooi weer was en we een lekkere wandeling buiten konden maken, afgewisseld met een drankje in "U Havlicku" waar het paasfeest uitgebreid werd gevierd. Vervolgens kwam de volgende sneeuwbui alweer opzetten en begon Staf vol goede moed aan het zagen en timmeren van een vogelhuis.

Dinsdags belde ik naar de pneu service en, ongelofelijk maar waar, de winterbanden waren er. Na een half jaar, en in de lente! Beter laat dan nooit. Je kunt je natuurlijk voorstellen hoe blij ik was dat, nadat de banden erom gezet waren, voor mij de terugrit van de pneu servis begon met een enorme sneeuwbui. En nodig hadden we ze, de winterbanden, ook op de terugweg. We voelden ons ook direct een heel stuk veiliger in de auto die ons de afgelopen maanden toch wel wat angstige momenten had bezorgd vanwege de slechte bestuurbaarheid op besneeuwde en of bevroren wegen.
De vogelvilla was de volgende dag klaar, op de poot waar het uiteindelijk op moet komen na, en het werd in de tuin gezet. Het viel direct enorm in de smaak, ook bij de eekhoorns en een dikke fazant die zich er ook in wurmde. Ook zat er deze dagen steeds een vogel waarvan wij er toch maar niet achter kwamen wat het nu eigenlijk was: een sijs, een europese kanarie? We zochten naarstig alle boekjes af die we hadden, naar vogels met geel en wat groenachtiglichtbruine strepen op zijn lijfje. Hij deed zijn snavel niet open, dus de eventuele zang kon ons ook niet verder helpen. De sijs viel als eerste min of meer af dus het moest wel de europese kanarie zijn. Die hadden we nog niet eerder gezien of in de tuin gehad, en we waren erg tevreden dat we weer een soort aan ons lijstje te konden toevoegen. Maar de twijfel bleef knagen want het beestje voldeed toch niet helemaal aan de beschrijving over de europese kanarie in onze vogelgidsen. Misschien dan toch een geelgors? Maar die had vorig jaar zomer toch alleen meer bruinachtige strepen op zijn gele lijfje gehad.
Een goede foto zou helpen en zo stonden we te wachten op het juiste moment om dé foto te maken van de "europese geelgors sijs". Tientallen foto's zijn er gemaakt en stuk voor stuk waren ze onscherp, te ver weg of beiden. In elk geval slecht. De meeste foto's van de andere vogels waren zelfs vanuit binnen door het raam goed gelukt, maar dit geelachtige vogeltje dreef me tot wanhoop. Dan maar vanaf het balkon geprobeerd. Tijdenlang heb ik staan blauwbekken, sneeuwbuien trotserend voor die ene foto. Uiteindelijk was er een redelijke foto, redelijk, zeker niet goed. Na alle vogelgidsjes nog maar eens te hebben doorgeplozen kwamen we tot de slotsom dat het "gewoon" een geelgors was. Dat bruinachtige zat gewoon op zijn lijfje, niks sijs, niks europese kanarie. En dat terwijl we eerst nog zo opgetogen waren geweest dat we onze allereerste europese kanarie in de tuin hadden gehad. Later op de dag liep ik naar buiten en drie maal raden wat ik hoorde..... de vogelversie van de 5e symphonie van Beethoven, zo kenmerkend voor de zang van de geelgors! Blauwbekken voor een geelgors. Vogels kijken blijft een kleurrijke bezigheid!

De vogel / eekhoorn villa

Overigens zijn de eekhoorns en de meeste vogels wel heel erg intolerant ten opzichte van elkaar. We hadden met regelmaat twee eekhoorns tegelijk bij het voer in de buurt, maar zodra de een ziet dat er een ander in de buurt komt, weet hij niet hoe snel hij die weg moet jagen of meppen. Zo ook met veel vogels, die gunnen elkaar ook geen zaadje. Maar, zo leer je weer eens wat van de dierenwereld en misschien komt het wel doordat het weer nog zo slecht is en er nog geen overvloedig voedsel is (alhoewel, bij ons in de tuin toch wel). Afwachten maar wat er in april of mei gaat gebeuren. We hopen er in elk geval op dat de nestkastjes in gebruik genomen gaan worden. En de vogelvilla moet nog verder worden afgewerkt en op een poot gezet worden. En de isolatie moet verder worden gedaan, het schilderwerk, de elektriciteit, de kachel.....

april, mei en juni 2008 :

Wat een verrassing was het toen we kwamen aanrijden en ineens ons huis bijna helemaal geisoleerd was! We hadden er nog niet echt op gerekend, dus waren we er echt blij mee. De laatste stukjes moeten nog en dan nog de afwerking, fasade noemen ze dat. Fasade is een stuclaag, desgewenst in een kleur. Bijna alle huizen hier hebben een kleurtje. Je ziet hier in de omgeving niet of nauwelijks huizen met bakstenen, of huizen waarvan de bakstenen zichtbaar zijn. Pepa, die bezig is met het isoleren zal langskomen met een catalogus zodat we een mooi kleurtje kunnen uitkiezen voor ons chata. Lubos en Dasa zatenbij aankomst in de tuin blokken hout te splijten en ons houthok is weer tot de nok toe gevuld. Ook waren er gelukkig weer briketten, 's nacht is het nog koud, rondok het vriespunt. Een week eerder was het noodweer geweest in ons dorp en grote delen hebben onder water gestaan, ook onze kelder. Verder zijn er hele stukken uit de weg losgeraakt en stroomde er een heuse rivier over de weg die van alles heeft meegesleept. Het gevolg is goed te zien: overal ligt rommel, stukken asfalt liggen los etc. Nadat wij de auto hadden leeggemaakt en Dasa en Lubos klaar waren met het hout, gingen we met z'n vieren bij U Havlicku eten. Heel gezellig en dankzij het lekkere weer konden we het combineren met een korte avondwandeling.
Hoewel Dasa eigenlijk vindt dat de vogels geen voer meer nodig hebben van ons, zetten wij natuurlijk toch ons vogelvoer in de vogelvilla. Er werd direct gretig gebruik van gemaakt alhoewel het lijkt alsof er minder vogels zijn dan de afgelopen maanden. Wel horen we overal druk gepruttel van vogels die elkaar héél lief vinden.

In mei hebben we een weekje vakantie en gaan de meiden mee. Het is redelijk weer en er wordt paard gereden, gezwommen en gemountainbiked. De bikes hebben we gehuurd bij Stein maar ze zijn overduidelijk in veelvuldig gebruikte = slechte staat en er wordt flink op gemopperd, zowel door degene die erop moet fietsen, als door degene die van alles eraan moet verstellen, plakken, pompen etc.
Pepa was diverse ochtenden al vroeg bezig met isoleren. Uitslapen was er deze week niet echt bij. Ondertussen is hij ook Lubos aan het helpen en dus wij moeten geduld hebben. Nu zijn we wel wat gewend inmiddels, alles wat binnen een jaar klaar is, daar zijn wij zéér tevreden mee. Overigens, Pepa is een vriendelijke en behulpzame man maar hij staat niet bepaald bekend om zijn opgeruimdheid. Rondom (en deels in) ons huis, in de tuin en in de kelder is het dan ook een "bordel" zoals ze dat hier noemen. Een enorme troep dus! Overal ligt piepschuim, verf, emmers, kwasten, lijm, hout, schroeven, pluggen, doekjes, plastic, gaas etc. etc.
Trouwens, niet alleen Pepa was bezig, uiteraard wordt er ook de andere heren hard gewerkt... (zie boven).
Pepa was ook met een stalenboekje gekomen voor de kleur van de afwerking van ons huisje. We vinden geel wel mooi maar we zijn er nog niet helemaal uit en dus spreken we af dat het huis voorlopig maar gewoon wit moet zijn.

Zomer 2008:

Het was dan ook wel een verrassing toen we vervolgens aan het begin van de de zomer terugkwamen ('s nachts) en zagen dat ons huis aan één kant mooi in de verf was gezet. Geel, welteverstaan. In het donker was het nog niet zo goed te zien hóe geel maar dat zien we de volgende ochtend.

Dasa vertelt later dat het eerst een soort lichtgevend geel was maar dat ze tegen Pepa had gezegd dat dat toch echt niet kon. Toen heeft hij er met witte verf een zachtere kleur van gemaakt. Maar, aldus Pepa, de verf was gratis van een kameraad, en dan moet je niet zeuren en het gebruiken. Ik begin al niet eens meer aan de discussie dat we toch hadden gezegd dat het huis eerst maar gewoon wit moest zijn omdat we nog niet zeker waren van de kleur. Het is geel, wordt geel en blijft geel. Overigens, Staf vindt het heel mooi en dan vind ik het ook wel best. Zonnig is het zeker en als de zon erop schijnt geeft het echt een vakantiegevoel.

Verder wordt er flink geklust in de zomer. Eerst legt Staf vinyl in de badkamer en ik zorg voor nieuwe gordijnen in de kamer beneden. We verplaatsen nog wat interieur waardoor het wat gemakkelijker wordt om 's avonds lekker te zitten (bij de kachel).

Later kopen we nog een hoekkastje voor de televisie, de vloer van het balkon wordt netjes met vinyl afgedekt en de troep van het isoleren wordt voor zover mogelijk opgeruimd. Tijdens ons vorige bezoek had ik, met m'n verstand op nul vanwege de enorme spinnen waarvoor ik dus écht bang ben, de kelder opgeruimd en daar kan nu al het hout en materiaal in dat Pepa overal en nergens heeft neergelegd. Dat is nog lang niet alles want ons houthok en de gang ligt ook nog met materiaal.

Behalve ons eigen huis, is ook de vogelvilla onder handen genomen: ik heb het dak met heuse dakbedekking (van Lubos' oude huis) bekleed en de rest is tegen inwerkend vocht ingesmeerd met snelplamuur en bruine beits in de kleur van ons chata. Ik heb de indruk dat die Tsjechen ons voor gek verklaren met onze vogelobsessie maar wij hebben er lol in en krijgen genoeg dankbare bezoekers in de villa.

Staf maakte halogeenspotjes in het plafond van de veranda. Dat is werkelijk heel erg mooi geworden en ik ben er dan ook echt blij mee. Nu kunnen we 's avonds lekker lang buiten zitten (lezen)! Helaas hebben we er deze zomer niet zo heel veel gebruik van gemaakt want het weer laat ons toch echt flink in de steek. Gelukkig had Staf de kachel helemaal geherrenoveerd (alhoewel, een nieuw ruitje wil toch steeds maar niet lukken. Het gezegde "scherven brengen geluk" wordt hierbij uitgebreid getest...) en alle stenen en onderdelen weer netjes op hun plaats gemaakt. We hebben toch zeer regelmatig moeten stoken en er zijn maar een paar dagen echt lekker warm en zonnig geweest. Ik heb het houtwerk buiten opnieuw in de beits gezet, het hout op het huis zelf was eigenlijk niet nodig vanwege slijtage, maar wel omdat het destijds, met het "ontploffen" van de geboorde bron, helemaal onder de bagger gespetterd zat. Dat is nu dus allemaal weg en alles is weer mooi bruin. Het balkon- en verandahek moest wel nodig een nieuw laagje onderhoud. Lubos leende ons een steiger en Pepa een ladder (waar ik maar een keer vanaf ben gevallen) en daarmee was het schilderen op hoogte nog steeds wel eng, maar wel te doen. Na 3 dagen verven was alles weer keurig en was ik ook lekker bruin geworden. Zij het grotendeels van de verf, en niet van de zon.
En vervolgens was het wachten op Pepa die elke dag beloofde dat hij "zitra" (morgen dus), zou komen om te schilderen. We hebben heel wat zitra's voorbij zien komen maar uiteindelijk was hij er dan toch op een ochtend en zette de drie nog niet geverfde kanten van het huis in de gele verf. Totaal moet het drie keer, waarvan de laatste keer met verf in een mengsel met de definitieve kleur, zoals die al op die ene kant zit die al twee maanden klaar is.
Ik moet er eigenlijk wel om lachen want Pepa doet telkens alsof alles wat er gedaan moet worden zó klaar is: nog even dit, en dan dat, dat is maar weinig werk, hooguit een dagje, uurtje, etc. etc. Wij vragen ons dan telkens af waarom alles dan toch zó lang moet duren.
De aanblik van ons huisje is nu overigens wel echt mooi geworden vind ik, vooral 's avonds met de lampjes op de veranda aan. Het "U ptaci budky" bordje hangt weer op zijn plek en al het houtwerk is weer netjes. De sateliet schotel is opnieuw, en netjes, opgehangen en de snoeren zijn mooi weggewerkt. Sinds juli is er een OBI bouwmarkt in Cheb (Staf is er direct vaste klant geworden), en daar hebben we al wat ideeën opgedaan voor de toekomstige aanpassingen van keuken en badkamer. Maar goed, ideeën teveel en geld te weinig.....

In de tuin heb ik nog wat bloeiende planten gezet om er wat kleur in te krijgen en om vlinders, insecten en vogels te lokken. Het vogels fotograferen lukte wat minder dit keer.
Er waren niet zoveel verschillende soorten als in het voorjaar en de winter. Eerder hadden we een paar keer een appelvink in de tuin maar die heb ik helaas niet meer terug gezien. En de groene specht was er ook maar een keer heel vlug, terwijl er eerder nog drie jonge spechten waren die steeds af en aan vlogen. Maar, de vogels die er wel waren, waren stuk voor stuk erg hongerig en kwamen volop op bezoek. Er zaten dan ook nog veel jongen bij die nog steeds fanatiek bij hun ouders aan het bedelen waren. De nestkastjes die we hadden opgehangen, heb ik leeg - en schoongemaakt. Er zaten 2 mooie nestjes in. Helaas hebben we afgelopen voorjaar/zomer de jongen niet zien uitvliegen maar misschien hebben we volgend jaar meer geluk.

Wat voor hoofdbrekens zorgde was een nieuwe regeling omtrent septic-tanks en/of beerputten. Sinds dit jaar schijn je een papier met een of ander stempel te moeten hebben dat het desbetreffende ding is gecontroleerd en officieel geleegd. Lubos had daar iets over gezegd en we hadden het dan nog maar eens gevraagd. Pepa ging er vervolgens over bellen en op een maandagochtend moesten we met hem samen naar een kantoor van een instantie die daar blijkbaar iets over te zeggen had, om een papier op te halen dat vervolgens ingevuld moet worden, waarna er een man gebeld moet worden, waarna er een controle komt, waarna (als alles in orde is) de put geleegd wordt, waarna je dan een papier met stempel krijgt, waarna je dan weer een jaar rust hebt. Wat de kosten hiervoor zijn kan niemand mij vertellen. Iedereen schijnt dit te moeten regelen maar ik heb niet erg de indruk dat dat ook werkelijk gebeurd. In elk geval geen wachtrijen voor het kantoor in Cheb en een dame bij de receptie die blijkbaar ook niet echt wist waar het over ging. Het waarom van dit alles is me dan ook volslagen onduidelijk en met dit soort dingen kom ik met mijn basis Tsjechisch dan ook echt tekort. Ook lukt het maar niet om uitgelegd te krijgen dat de eigenaar van ons chata niet ik, maar een SRO is (omdat destijds aankoop door buitenlandse particulieren niet mogelijk was), en dat ik eigenaar/andeelhouder ben van die SRO, zuuuuuuucht.
In de toekomst komt er dan ook nog een wet waarin verplicht wordt gesteld dat je een watermeter aansluit zodat er belasting (reiginingsheffing o.i.d.) geheven kan worden over de hoeveelheid afgenomen en geloosd water.

Ik ga nog een ochtendje naar Soos maar daar is weinig te beleven. Praktisch geen enkele vogel. En dat terwijl het daar volgens de informatiebordjes van groot ornithologisch belang zou moeten zijn. De zwavelgrond lijkt doordat ze is ingedroogd op een sneeuwlandschap en dat is natuurlijk wel een apart gezicht zo midden in de zomer.

Op de terugweg naar huis rijd ik langs een vlinderboerderij. Ik heb daar al jaren een bordje van zien staan maar was er nog nooit geweest. Voor 50 kc (ong. 2,25 euro) mag ik naar binnen. Het bestaat uit twee delen. Op de begane grond is een grote ruimte met een tentoonstelling van opgeprikte vlinders uit alle delen van de wereld, informatie, en een, vanzelfsprekend onontkoombaar, winkeltje met (vlinder) souvernirs. Via een trapje aan de buitenkant van het pand kun je naar een kleine ruimte op de eerste verdieping waar levende vlinders te zien zijn. Zowel exotische dag- als nachtvlinders zijn hier te bewonderen. Mensen met fladderangst moeten er maar beter niet naar binnen gaan. De vlinders zijn groot, de ruimte is dat dus niet en daardoor vliegt en fladdert er van alles vlak langs je hoofd of komt op je zitten. Ik vond het toch leuk om eens te hebben gezien. Mooie vlinders en bizarre en grote rupsen. Je mag er fotograferen zolang je het maar zonder flits doet. Ik doe dan ook maar een aantal pogingen tot fotograferen maar eenvoudig is dat niet. Ook vlinders zitten (bijna) nooit stil!

Als ik weer buiten kom zitten er in de vlinderstruiken gelukkig ook nog "gewone" wilde vlinders. Dat is toch eigenlijk veel leuker en ik waag er nog een paar foto's aan die vervolgens allemaal mislukt waren. Voorlopig moet ik me maar tevreden stellen met de foto's uit mijn eigen dorpje: van (dankzij?! niet zulk mooi weer en veel wind) zonsondergangen bij het Skalkameer

en een oude Skoda S 100L waar nog dankbaar gebruik van gemaakt wordt en die ik tijdens een wandeling tegen kwam. Dit soort auto's zie je bij ons toch niet meer, maar deze auto's rijden hier nog regelmatig rond, net als de Trabant. In elke geval mag ik ze graag zien, deze, schijnbaar onverwoestbare, oudjes. Lubos vertelde trouwens, terwijl hij een laag plamuur op z'n 30 jaar oude Lada aan het smeren was, dat zijn auto een beetje bijgewerkt moest worden voor de 2-jaarlijkse autokeuring waar hij naar toe moest. Later vertelde hij met een grote grijns dat de auto uiteraard weer helemaal goedgekeurd was.

Inmiddels zijn we bij het einde van de zomervakantie aangeland. Pepa zou de dag voor we vertrokken alweer langs komen om de tweede verflaag op ons huis te smeren. Uiteraard kwam hij niet, en ook niet zitra. Toen wij weggingen en afscheid namen zei hij dat hij natuurlijk weer en nu écht zitra zou gaan verven, en, zo belooft hij me, de volgende keer dat we komen is alles klaar want nog een uurtje dit en nog maar een half dagje dat, stelt niets voor, zo klaar.... en dan....

Ja ja, tegen de tijd dat alles echt klaar is laat ik het zeker weten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wordt vervolgd...

 


Laat je opmerking of bericht over deze website achter in het

© M. Wustenhoff, 2003-2008. All rights reserved.