LOGBOEK 2010-2011

2010

Tussen kerst en oud- en nieuw 2009-2010 was de badkamer helemaal klaar. We kwamen met kerst aan nadat we door onze Tsjechische vrienden Daša en Luboš vriendelijk doch zeer dringend verzocht waren om vooral niet eerder te komen omdat de badkamer nog niet klaar was. Zitra, zitra (morgen, morgen) is het klaar... Het was toch wel meer werk dan Luboš gedacht had. Al met al een maandje of twee meer. En hoe lief ze ook zijn, soms zijn het rare mensen die Tsjechen. Waarom, zul je je afvragen. Nou dat zit zo. Wij hadden al het materiaal voor de badkamer gekocht en neergezet. Luboš zou hem samen met een bevriende loodgieter maken. Wij hadden van te voren nog alles laten zien. Van tegel tot douchecabine en van toilet tot wastafelkast. Ook de lichtpunten etc.

Toen we echter aankwamen viel mijn mond open van verbazing want wie plaatst er nu in vredesnaam een douchekraan verticaal!? Nou ja, dat kwam dus omdat Luboš niet goed had geluisterd en opgelet en dacht dat wij dezelfde douchecabine, met luxe massage sproeisysteem, zoals hij dat had, gekocht hadden. Dus de waterleidingen waren 'verkeerd' geplaatst zoals dat bij hem thuis wel moest. Toen het bij ons ineens toch anders bleek, kon de thermostatische douchekraan alleen nog maar verticaal worden opgehangen. Ik kan je vertellen, een verticaal opgehangen thermostatische douchekraan gaat niet werken. Of het water is ijskoud, of het is bloedheet. Om nog maar te zwijgen over het 5 mm. dunne straaltje dat eruit kwam.
De volgende dag bezochten we dus maar de Obi om een simpele kraan te halen. Die deed het wel maar is, omdat je het water niet 100% uit een verticaal geplaatste kraan kunt laten lopen, intussen al 2 keer vervangen omdat hij kapot vroor tijdens de winter als wij er niet waren. Dit zijn typisch Tsjechische voorvallen. Ook het voorziene lichtpunt zat op een beetje andere plek dan wij hadden gepland, maar dat was verder niet echt een probleem.
Maar, en dat is toch het belangrijkste, het was klaar en het ziet er echt mooi uit.

Vergeleken met hoe het was voor deze renovatie is het echt een fantastische verbetering en we zijn ook echt blij met onze nieuwe badkamer.
Onder de boiler op de lege plaats komt mettertijd nog een wasmachine, althans dat is toch onze bedoeling. Ze hebben overigens toen ze toch bezig waren met de waterleidingen maar meteen de nieuwe leidingen doorgetrokken naar de keuken, dat is wel fijn. En zo zijn de 'communistische leidingen', zoals Luboš ze steevast noemt, het huis uit.

In maart waren we een kleine week in Tsjechië, ik moest weer papieren tekenen en het was toen heerlijk weer. We hebben veel buiten gezeten op het terras maar op het perceel naast ons werd een nieuwe septische put aangelegd. Een grote! Het was dus een continue kabaal van graafmachines, werklui etc. Er werd ons trouwens aangeboden om mee aan te sluiten op deze septische put en we zouden een offerte krijgen. Die kreeg ik de volgende dag al en nadat we het bedrag hadden gelezen voor deze aansluiting en het feit dat er dan jaarlijks ook nog het een en ander werd verrekend, zagen we er zonder veel spijt vanaf. Voor dik 1100 euro kan ik nog heel vaak onze šumpa (beerput) laten leegzuigen. Als we er nu nog echt zouden wonen is het wat anders maar zoals wij het nu maar een aantal keren per jaar gebruiken, is dat zonde van het geld.

De zomervakantie was koud en vooral heel nat. Er waren wel veel paddestoelen en veel vlinders en libellen. Verder hebben we vooral veel gelezen bij ons kacheltje. Tussen de buien door maakte ik mijn wandelingen en plukte veel paddestoelen die vervolgens werden gedroogd op de Tsjechische manier om ze daarna nog lang te kunnen bewaren. Doordat het zo koud en nat was, waren ook de pruimen nog niet rijp. We hebben onrijpe pruimen mee naar Nederland genomen en ze daar nog wat verder laten rijpen maar dat was toch niet zo'n succes.

Met kerst 2010 kwamen we weer en zagen voor de allereerste keer in 8 jaar een enorm dik pak sneeuw van ca. 1 meter rondom ons huisje liggen. Dat is niet normaal in december. De meeste sneeuw valt meestal in januari en/of februari. Ook de temperaturen waren bizar. Rond de -20 's nachts (ondanks voorzorgsmaatregelen toch weer bevroren leidingen en een kapotte kraan) tot -16 overdag. We hebben onmiddelijk een lekker dik kleed gekocht voor onze zithoek want de kou kwam dwars door de laminaatvloer heen. Later werd het gelukkig iets minder hevig en was het vooral mooi stil winterweer. Oud- en nieuwjaar werd samen met de Tsjechen op Tsjechische wijze gevierd. Men had het leegstaande restaurant 'geleend' en daar hebben we 3 avonden genoten van allerlei lekkere hapjes en drankjes. Dat kunnen ze wel, die Tsjechen. Heerlijke goulash, vis, vlees en allerlei kleine belegde broodjes, verschillende koekjes en gebak en uiteraard drank in alle soorten en maten. En zulke avonden zijn goed voor ons Tsjechisch en de Tsjechen vinden het maar wat leuk dat wij proberen te integreren. Het grappigste van alles was dat ze er toen pas achter kwamen dat ik Marianne heet. Zij noemen mij in ons dorpje al vanaf 2003 Márion. Overigens doen alle Tsjechen die ik waar dan ook tegenkom dat. Waarom weet ik niet, ik heb me voorgesteld als Marianne en ik sms altijd met afzender 'Marianne' naar hen. Maar Marianne is niet Tsjechisch en dus wordt dat iets anders. In mijn geval Márion.
Daša was nog het meest verrast, terwijl ik die het langst en het best ken en altijd sms om vooraf ons huisje warm te stoken. Nou, dat was me toch wat, ze heet MariannA. Want in Tsjechië eindigen heel veel vrouwen-voornamen op a. En MariannE is dan dus alwéér een probleem. Daar komt bij dat Marian een Tsjechische mannen-voornaam is. En zo kun je een vrouw dan natuurlijk niet noemen, zelfs al heet ze eigenlijk (bijna) zo. Daar komt nog bij dat namen in aanspreekvorm worden gebruikt in de 5e naamval waardoor ze veranderen en de eindigende letter a een o wordt. Heet je bijvoorbeeld Daša, dan word je aangesproken met Dašo, etc. Dat was dus nog een mogelijke verklaring van het Márion.
Maar, vroegen ze, of ze me dan toch alsjeblieft maar Márion mochten blijven noemen, dat is veel beter in Tsjechië en daar waren ze nou al zolang aan gewend! Voor mij maakt het niets uit, ik ben tenslotte ook al jaren gewend aan Márion.... Alleen Svetlana, onze van oorsprong Oekraïnse overbuurvrouw, zegt nu Marianna.

2011

En zo werd het nieuwe jaar 2011 ingeluid in een koud Tsjechië met veel sneeuw. Erg knus bij de hout- en kolenkachel en de vogeltjes maakten dankbaar gebruik van al het door ons meegebrachte voer. Er gingen zo'n 30 vetbollen doorheen, kilo's zonnepitten en speciaal krachtvoer. We bleven nog de eerste week van januari en daarna vertrokken we terug naar Nederland. Uiteraard na de nodige voorzorgsmaatregelen te hebben genomen tegen, wederom, bevriezing en barsten van kranen e.d.

We kwamen terug op 22 maart. Heerlijk weer en we hadden nog een uurtje de tijd om buiten de aanwezige vogels te observeren. Ook zagen we vrijwel direkt bij binnenkomst dat er tóch weer een kraan was kapotgevroren, zucht. De voorraad hout was aangevuld en ons huisje was van te voren lekker warm gestookt door Daša.
We hebben een paar heerlijke dagen gehad. Het was prachtig weer dus konden we bijna de hele week buiten zijn. Twee keer zijn we naar Pomezna geweest, een natuurreservaat vlak in de buurt van het bos bij Břiza waar ik meestal de paddestoelen zoek. Het is ongeveer 6 kilometer van ons huisje vandaan. Tot 1945 was Pomezna een dorpje, daarna is het langzaamaan uitgestorven en zijn uiteindelijk de restanten afgebroken. Het enige wat er nog van over is, is een deel van een molen met een aantal kelders. Die kun je nu nog bekijken en er staan diverse borden met informatie over de geschiedenis van het gebied en de voorkomende flora en fauna. Het is er heel rustig, voor wat betreft mensen dan. Er zijn veel verschillende soorten dieren en je kunt er fijn wandelen of zitten bij de rivier. Op de onderstaande foto staat het huisje van de eveneens daar ter plaatse aanwezige waterkrachtcentrale. Door de continue stroming kun je vaak op de stenen langs de rivier de grote gele kwikstaart vinden. Nu zag ik in dit gebied ook veel rode wouwen en buizerds en enorme kikkers. Langs de rivier zagen we bever- en/of visottersporen.

Verder zijn we in en om het huis gebleven. Ik heb de meeste soorten vogels in 5 dagen gezien sinds ik in ons huisje kom. Ook zagen we weer een ree vlakbij huis. Het was lekker weer en we hebben buiten gezeten en gelezen. We moesten ook echt even bijkomen na een lange hectische periode in Nederland.
Behalve de vervanging van de gebarsten kraan en het tekenen van de jaarlijkse papierwinkel hebben we dan ook lekker 'niets' gedaan tot we weer terug moesten naar Nederland.

Zomer 2011

In juli waren we een kleine 2 weken in on chata. Het weer was bij aankomst slecht: koud en nat. Gelukkig duurde dat maar 1 dag en daarna konden we van het buitenleven genieten. Wat wel een verrassing was, was dat het Skalkameer er niet was. Er wordt zo eens in de tien jaar regulier onderhoud gepleegd aan het stuw bij Cheb en daardoor kan het meer niet gevuld worden. Het gevolg was dat de rivier de Ohře, die hier stroomt en het meer vult, nu zijn natuurlijke loop volgde en wij uitkeken op een prachtig begroeide vallei met daarin de meanderende rivier de Ohře. Een heel ander gezicht maar zeker zo mooi. Nu werd ook de oude fundering van de vroegere brug zichtbaar en we kwamen wat meer te weten over de geschiedenis van ons dorp en omgeving en hoe het er vroeger uit zag. We ontdekten wat mooie plekjes in natuurreservaten in de omgeving, wandelden door het bos bij Pomezna naar een betonnen weg waar vroeger het "ijzeren gordijn" was. Overal is het hier nog zo stil. Je kunt hier wandelen zonder ook maar een mens tegen te komen en genieten van de natuur en de stilte. We zagen voor het eerst boomkikkertjes, ze zijn zo klein als het kootje van je duim en bijzonder grappig om te zien.

Boomkikker Boomkiker

Twee avonden barstte er een verschrikkelijk onweer los. De eerste keer overleefde onze partytent het niet, we waren net te laat met het binnenhalen. Een aantal dagen later was het onweer 's avonds nog veel erger. Het stormde zo hard dat we de bomen hoorden kraken. Ook viel de elektriciteit uit maar dat is iets waar we wel aan gewend zijn bij onweer. De leidingen zijn hier nog bovengronds, zeker in dorpjes. Schade is dan bij hevige storm snel veroorzaakt. Het was dit keer vrij snel verholpen en alles deed het binnen 10 minuten weer. De volgende dag bleek van een van de bomen tegenover ons huis inderdaad een flink stuk afgebroken te zijn.
Overdag was het echter heerlijk. De meiden reden diverse keren mooie buitenritten te paard en wij wandelden of genoten van de tuin, de vogels, eekhoorns en een goed boek.

We gingen een half dagje naar Marianske Lázne, wij voor het mooie Russische kerkje en de meiden vooral om het "vieze" water van de bronnetjes te (laten) proeven. Je ziet ook hier ontzettend veel mensen met speciale bekertjes van het heilzame en geneeskrachtige bronwater drinken al is de smaak soms heel zwavelachtig en echt niet lekker. Het kuuroord is echt een toeristische trekpleister en Marianske Lazne is een mooi en rijk stadje in een prachtige bosrijke omgeving. Er zijn veel oude gebouwen mooi gerenoveerd en het plaatsje werd reeds lang geleden bezocht door sommige "groten der aarde", zoals de koning van Engeland, Goethe en keizer Franz Joseph van Oostenrijk.

Natuurlijk moet ik nog wel een klein ongemakje vermelden, om ons toch enigszins primitiever verblijf hier te koesteren. De dompelpomp (strontpomp) begaf het en die is dus vervangen. En omdat water hier vanaf het begin altijd een leuk onderwerp van gesprek is, bleek ook nu weer dat het op kan raken. Dat wil zeggen, het doorspoelknopje van het toilet bleef af en toe hangen waardoor de wc bleef doorspoelen, de pomp bleef pompen en het water opraakte. Je komt er vanzelf achter, al dan niet door gorgelende en/of verbrandde pomp. Toch vind ik dat nu juist de speciale charme van het hebben van een klein huisje in een gehuchtje in een land dat zo anders is dan Nederland. Wij zijn zo gewend aan luxe in Nederland en hier kun je nog zo genieten van kleine dingen. Maar misschien is dat mijn nostalgische kant die af en toe naar boven komt.

Als het goed is komen we in augustus nog even terug. Het meer is dan nog steeds geen meer en dan kunnen we nog even in gedachten in het verleden leven met een mooie slingerende rivier die door een vallei met bloemen, vogels en vlinders stroomt. In september of oktober laten ze het meer weer vol lopen en schijnt ook de waterkwaliteit een stuk beter te zijn zodat er de komende jaren weer in gezwommen kan worden. Tot die tijd zal het er nog uitzien als hieronder.

Ohre

Wordt vervolgd......

 


Laat je opmerking of bericht over deze website achter in het

© M. Wustenhoff, 2003-2011. All rights reserved.